Er zijn momenten waarop een politieke partij laat zien hoe zij werkelijk met kritiek omgaat. De afgelopen dagen deed de NPS precies dat en het beeld is pijnlijk helder.
Terwijl Wim Bakker wijst op structurele problemen binnen de partij, kiest de NPS ervoor om niet de inhoud te beantwoorden, maar de criticus te fileren. Het is een reflex die veel zegt over de staat van de partij: kritiek wordt niet gezien als kans, maar als bedreiging.
De kritiek van Bakker: structureel, inhoudelijk en jarenlang genegeerd
Bakker’s analyse was concreet. Hij stelde dat de partij onder leiding van Gregory Rusland vernieuwing eerder afremt dan stimuleert.
Volgens hem blijft de partijtop hangen in oude patronen, wordt de koers bepaald door een kleine, gesloten groep van elf personen, en worden interne verkiezingen meerdere keren uitgesteld. Dat is geen moderne partijorganisatie, dat is stilstand in slow motion.
Daarnaast benoemde Bakker dat talent wegloopt. Jongeren en intellectuelen zouden zich niet gehoord voelen. Dat is een rode vlag voor elke partij die toekomstbestendig wil zijn.
Een organisatie die haar eigen kritische denkers verliest, verliest uiteindelijk haar vermogen om te groeien. Bakker’s kritiek is dus geen losse mening, maar een diagnose van een partij die moeite heeft met zichzelf vernieuwen.
De reactie van de NPS: geen inhoud, alleen afleiding
En toen kwam de reactie van de NPS als organisatie. Niet van Rusland persoonlijk, maar van de partij die hij leidt, de partij waarvan hij de cultuur, koers en reflexen bepaalt.
In plaats van één inhoudelijk punt te weerleggen, koos de NPS ervoor om Bakker weg te zetten als iemand die “al vaker het einde van de partij voorspelde”.
Alsof herhaalde kritiek automatisch ongeldig is. Soms voorspelt iemand iets vaker omdat het probleem simpelweg nooit wordt opgelost.
De partij verlegde de discussie: Bakker zou “persoonlijke interpretaties” geven, hij zou “buiten de partij een beweging hebben geprobeerd op te bouwen”, hij zou “jarenlang deel hebben uitgemaakt van de leiding”.
Allemaal details die niets te maken hebben met de kern van zijn kritiek. Het is een klassieke politieke manoeuvre: als je de boodschap niet kunt weerleggen, dan moet de boodschapper verdacht worden gemaakt. Niet omdat het waar is, maar omdat het handig is.
Rusland: de voorzitter die de toon zet en de reflex bepaalt
Hier moet het onderscheid scherp zijn: De verklaring komt van de NPS, maar de politieke cultuur waarin die verklaring ontstaat, komt van de voorzitter.
Gregory Rusland is niet zomaar een partijvoorzitter. Hij is inmiddels ook vicepresident van het land. Dat betekent dat zijn leiderschapsstijl, zijn omgang met kritiek en zijn interne machtspositie direct doorwerken in hoe de partij reageert op signalen van binnenuit.
Onder zijn voorzitterschap is een cultuur ontstaan waarin kritiek eerder wordt weggewoven dan serieus genomen, en waarin mensen die zich uitspreken eerder onder de loep worden genomen dan uitgenodigd tot gesprek.
Critici noemen het een vorm van politieke zelfbescherming: een reflex waarin macht wordt geconcentreerd, interne tegenspraak wordt ontmoedigd en de partij zich steeds verder afsluit van haar eigen achterban.
Je hoeft niet te beweren dat Rusland persoonlijk het persbericht schreef. Maar je kunt wél stellen dat het persbericht past in een patroon dat onder zijn leiding zichtbaar is geworden.
Een partij die werkelijk wil moderniseren, zorgt voor open interne verkiezingen, stimuleert talent, en durft de interne cultuur te vernieuwen.
Onder Rusland is dat niet gebeurd. En dat maakt de felle reactie op Bakker des te opvallender: het is niet de inhoud die wordt verdedigd, maar de positie van de voorzitter.
Een partij die kritiek verwart met vijandigheid
Wat hier zichtbaar wordt, is een partij die moeite heeft met modern politiek leiderschap. Een partij die kritiek verwart met vijandigheid.
Een partij die liever modder gooit dan luistert. En dat is precies het soort reflex dat Suriname niet verder helpt. Besturen begint bij luisteren en niet bij het demoniseren van iedereen die een ongemakkelijke waarheid uitspreekt.
De NPS zegt te kiezen voor “verbinding, respect en gezamenlijke inzet”. Maar respect begint bij het serieus nemen van kritiek.
Verbinding begint bij open debat. Gezamenlijke inzet begint bij het erkennen van problemen. Wie kritiek wegzet als persoonlijke aanval, laat zien dat de slogans mooier zijn dan de praktijk.
De spiegel die de NPS probeert te breken
Bakker hield de partij een spiegel voor. De reactie van de NPS was een poging om die spiegel kapot te slaan. Maar wie spiegels breekt, verandert niets aan het beeld. Het enige wat je bereikt, is dat je niet meer ziet hoe je er werkelijk voor staat.
Suriname verdient politieke partijen die durven te luisteren. Die durven te veranderen. Die begrijpen dat kritiek geen vijand is, maar een noodzakelijke stap richting groei.
De vraag is niet of Bakker gelijk heeft. De vraag is waarom de NPS de boodschap ontwijkt en liever de boodschapper aanvalt.
Richard Bruins
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
