Wat een lachtertje. Terwijl grote delen van het Surinaamse volk dagelijks worstelen om brood op de plank te krijgen, presenteert een Surinaamse delegatie in luxe Doha een “krachtige oproep” voor een nieuwe aanpak van armoedebestrijding.
Mooie woorden, maar zoals zovele keren in het verleden: holle taal, verpakt in diplomatiek Engels en schone beloftes.
Minister Diana Pokie mag dan in Qatar pleiten voor “meer gecoördineerde hulp” en “door landen zelf geleide programma’s”, maar thuis lukt het de regering nog niet eens om elementaire armoedeverlichting tot stand te brengen.
De realiteit is schrijnend: prijzen van basisgoederen stijgen maandelijks, salarissen blijven stilstaan, gezinnen zakken steeds dieper weg in schulden, en jongeren zien hun toekomst vervagen.
Wat heeft Suriname te bieden in een mondiale strijd tegen armoede, als het eigen land er niet in slaagt een effectief sociaal vangnet op te bouwen?
Het volk hoeft geen toespraken op internationale podia – het heeft concrete resultaten nodig: betaalbare voeding, betrouwbare gezondheidszorg, fatsoenlijke lonen, en beleid dat niet alleen op papier werkt.
De ironie is pijnlijk.
Suriname heeft ongetwijfeld de potentie om zijn natuurlijke rijkdommen beter te benutten, maar zolang beleid wordt gedicteerd door politieke loyaliteit in plaats van visie, zal die potentie dode letter blijven.
Zolang elke internationale conferentie slechts een gelegenheid blijft voor fotomomenten en protocollaire toespraken, verandert er niets aan de armoede thuis.
Het volk verdient leiders die hun tijd investeren in échte oplossingen, niet in snoepreisjes en luchtkastelen.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
