President Jennifer Simons heeft tijdens de begrotingsbehandeling in De Nationale Assemblee een boodschap uitgesproken die op het eerste gezicht realistisch klinkt: Suriname kan niet in enkele maanden herstellen van problemen die zich gedurende tientallen jaren hebben opgebouwd.
Zij riep op tot samenwerking, politieke zelfreflectie en het beëindigen van de voortdurende schuldvraag.
Die woorden verdienen aandacht. Geen enkele regering kan de diepe economische, sociale en institutionele problemen van Suriname in enkele maanden oplossen.
Toch roept de toespraak ook fundamentele vragen op. Want hoe lang kan een regering blijven wijzen op het verleden, zonder duidelijk te maken wanneer burgers daadwerkelijk verbetering mogen verwachten?
Realisme mag geen excuus worden
Het is zonder meer juist dat Suriname kampt met structurele problemen die niet in één regeerperiode zijn ontstaan.
De economische crises, zwakke staatsbedrijven, achterstallig onderhoud van infrastructuur, problemen in het onderwijs en de gezondheidszorg en een kwetsbare overheidsfinanciën zijn het resultaat van jarenlang beleid onder verschillende regeringen.
Dat president Simons erkent dat “er geen heiligen in deze zaal zitten” getuigt van politieke eerlijkheid. Vrijwel alle partijen die vandaag in De Nationale Assemblee vertegenwoordigd zijn, hebben op enig moment deel uitgemaakt van regeringen of coalities die medeverantwoordelijk waren voor het huidige beleid.
Maar juist daarom mag de constatering dat “iedereen schuld heeft” niet het eindpunt van het debat zijn. Uiteindelijk wordt een regering niet gekozen om de geschiedenis te beschrijven, maar om de toekomst vorm te geven.
Van analyse naar uitvoering
De president benadrukte dat haar regering geen loze belofte heeft gedaan om alle problemen binnen honderd dagen op te lossen. Dat is verstandig. Populistische beloftes hebben Suriname in het verleden weinig opgeleverd.
Toch ontstaat er een nieuw risico wanneer voorzichtigheid omslaat in bestuurlijke terughoudendheid.
De samenleving vraagt namelijk niet om wonderen. Burgers verwachten vooral zichtbare voortgang.
Zij willen weten:
Wanneer wordt de kwaliteit van het onderwijs merkbaar beter?
Wanneer krijgen ziekenhuizen weer voldoende middelen?
Wanneer verdwijnen de dagelijkse problemen met water, elektriciteit en infrastructuur?
Wanneer wordt ondernemen eenvoudiger?
Wanneer neemt de koopkracht daadwerkelijk toe?
Daarover bleef de president relatief algemeen.
Vertrouwen groeit door resultaten
Het vertrouwen van burgers wordt niet hersteld door toespraken alleen.
Vertrouwen ontstaat wanneer mensen merken dat beleid daadwerkelijk effect heeft.
Wanneer vergunningen sneller worden afgehandeld.
Wanneer corruptie zichtbaar wordt aangepakt.
Wanneer overheidsdiensten beter functioneren.
Wanneer jongeren kansen krijgen.
Wanneer investeringen daadwerkelijk leiden tot nieuwe banen.
Juist in een periode waarin de regering oproept tot nationale samenwerking, is transparantie essentieel. Niet alleen over de problemen, maar vooral over de planning, prioriteiten en meetbare doelstellingen.
Samenwerking vraagt ook politieke volwassenheid
Opvallend tijdens de begrotingsbehandeling was de rumoerige sfeer in De Nationale Assemblee. Dat de voorzitter meerdere keren moest ingrijpen terwijl het staatshoofd sprak, laat zien dat de politieke cultuur nog altijd verbetering behoeft.
Als regering en oppositie werkelijk geloven dat Suriname alleen gezamenlijk vooruit kan, zal ook het politieke debat inhoudelijker moeten worden. Minder persoonlijke aanvallen en meer discussie over oplossingen.
Dat geldt overigens niet alleen voor de oppositie. Ook de regering zal kritiek moeten blijven accepteren als onderdeel van een gezonde democratie.
De uitdaging begint nu
President Simons heeft gelijk wanneer zij zegt dat Suriname niet in negen maanden kan herstellen van tientallen jaren van achteruitgang.
Maar diezelfde realiteit betekent ook dat de tijd om te beginnen juist nu is.
Elke maand zonder zichtbare hervormingen vergroot het wantrouwen.
Elke uitgestelde beslissing maakt toekomstige keuzes moeilijker.
Elke gemiste kans kost economische groei.
Burgers begrijpen dat herstel tijd kost. Wat zij minder accepteren, is wanneer tijd een vervanging wordt voor daadkracht.
Minder verklaren, meer veranderen
De grootste uitdaging voor deze regering is daarom niet het overtuigen van de bevolking dat de problemen groot zijn. Dat weet vrijwel iedere Surinamer al.
De echte uitdaging is aantonen dat deze regering anders bestuurt dan haar voorgangers.
Dat vraagt om duidelijke prioriteiten, meetbare resultaten en de moed om moeilijke hervormingen daadwerkelijk door te voeren.
De geschiedenis verklaart hoe Suriname hier is beland.
De toekomst zal bepalen of deze regering werkelijk het verschil heeft gemaakt.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
