Laatst las ik een verhaal over de 4-jarige Nederlandse influencer Elise Boers, die na een periode in Ibiza (Spanje) weer naar Nederland verhuist vanwege haar notenallergie.
Zo’n verhaal blijft bij mij soms langer hangen dan verwacht.
Niet vanwege Spanje, maar omdat ik meteen aan iemand dacht die ik ken in Suriname.
Ook zij denkt eraan haar koffers te pakken en naar Nederland te vertrekken, het land waar ze is geboren.
Niet vanwege werk, geld of heimwee. Haar notenallergie speelt een grote rol.
Iedere maaltijd begint met vragen
Wie zonder voedselallergie leeft, staat er waarschijnlijk nauwelijks bij stil. Je bestelt wat te eten, neemt een hap en praat verder. Voor haar werkt dat anders.
Ze wil weten wat er in een gerecht zit, waarin het is gebakken en of dezelfde pan of lepel eerder voor iets met pinda of noten is gebruikt. Een simpel etentje kan daardoor voelen als een kleine inspectie.
In Nederland is ze gewend dat allergeneninformatie vrij uitgebreid geregeld is. Restaurants en andere voedselverkopers moeten informatie kunnen geven over belangrijke allergenen.
In Suriname zijn er ook regels voor etiketten op verpakte levensmiddelen, maar in het dagelijkse leven is de informatie volgens haar minder voorspelbaar.
Vooral bij eten dat buiten de deur wordt bereid, wil ze niet afhankelijk zijn van een gok.
Een adrenalinepen naast je telefoon
Wat mij vooral bijbleef, is hoe klein de afstand kan zijn tussen gezellig eten en paniek.
Bij een ernstige allergische reactie kan adrenaline nodig zijn en daarna moet medische hulp snel beschikbaar zijn.
Daar begint voor haar de echte twijfel over Suriname. Niet omdat iedere maaltijd gevaarlijk is, maar omdat ze voortdurend moet nadenken over wat er gebeurt als het een keer misgaat.
Nederlandse en buitenlandse reisadviezen wijzen erop dat de medische capaciteit in Suriname beperkter kan zijn, vooral buiten Paramaribo.
Ik vond het een vreemd idee. Je kunt van een land houden, je er thuis voelen en toch merken dat je lichaam andere voorwaarden stelt.
Terug vanwege een paar kruimels
Emigreren wordt vaak besproken alsof het vooral draait om huizen, banen, familie en klimaat.
Voor haar kan uiteindelijk iets veel kleiners de doorslag geven: een stukje noot dat per ongeluk in het verkeerde gerecht terechtkomt.
Misschien is dat wat mij aan haar verhaal bleef fascineren. Ze wil helemaal niet per se weg uit Suriname.
Ze wil vooral kunnen eten zonder bij iedere hap te bedenken hoe ver de dichtstbijzijnde medische hulp is.
Soms wordt de keuze tussen twee landen blijkbaar gemaakt aan een eettafel.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
