De Surinaamse vlag is voor mij veel meer dan een stuk stof aan een vlaggenmast. Het groen, wit en rood en de grote gele ster vertegenwoordigen onze nationale identiteit, onze geschiedenis en onze onafhankelijkheid.
Juist daarom vind ik het opvallend hoe gemakkelijk we soms omgaan met een symbool dat zoveel betekenis heeft.
Wie door Paramaribo rijdt, ziet regelmatig Surinaamse vlaggen die qua kleur, afmetingen en uitvoering behoorlijk van elkaar verschillen.
Dat hoeft niet altijd een probleem te zijn, maar het roept wel de vraag op hoeveel mensen daadwerkelijk weten hoe onze nationale vlag volgens het protocol hoort te worden gebruikt.
Ook het donker kent regels
Een belangrijk voorbeeld is het voeren van de vlag na zonsondergang. Volgens informatie die eerder door Surinaamse protocolkenners en overheidsbronnen is benadrukt, wordt de Surinaamse vlag normaal bij zonsopkomst gehesen en bij zonsondergang gestreken.
Wordt zij na zonsondergang toch gevoerd, dan behoort zij verlicht te zijn.
Dat is geen typisch Surinaams verschijnsel. In Australië mag de nationale vlag ’s nachts eveneens alleen worden gevoerd wanneer deze wordt verlicht.
In Singapore geldt zelfs expliciet dat de nationale vlag buiten een gebouw ’s nachts niet zonder adequate verlichting mag worden gevoerd, behoudens bepaalde uitzonderingen tijdens de nationale feestperiode.
Ook de Verenigde Staten kennen hiervoor een officiële vlaggenregel. De Amerikaanse vlag wordt in principe van zonsopgang tot zonsondergang getoond, maar mag ’s nachts worden gevoerd wanneer zij adequaat wordt verlicht.
De Amerikaanse Flag Code heeft daarbij vooral het karakter van voorschriften en richtlijnen en is niet op dezelfde manier afdwingbaar als gewone strafwetgeving.
Trots betekent ook zorgvuldig omgaan met de vlag
Juist tegen die achtergrond vind ik het jammer wanneer in Suriname vlaggen na zonsondergang in volledige duisternis blijven hangen. Als we zeggen dat de vlag symbool staat voor nationale trots, hoort daar ook kennis van en respect voor het protocol bij.
Nationale trots zit namelijk niet alleen in het ophangen van de vlag op 25 november of tijdens een andere feestelijke gelegenheid.
Echte trots blijkt ook uit de manier waarop we haar behandelen.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
