Veel Surinamers halen zonder nadenken eten bij restaurants. Even stoppen, bakje eten meenemen en klaar.
Maar ik begin steeds beter te begrijpen waarom sommige mensen daar juist heel voorzichtig mee zijn.
Een dame in mijn vriendenkring is daar glashelder over. Zij zegt dat ze bij een groot aantal restaurants nooit en te nimmer zou eten omdat ze simpelweg geen vertrouwen heeft wat er achter de schermen gebeurt.
Ze heeft het niet over de bekende fastfoodrestaurants. Ook bij restaurants in de populaire supermarkten in Noord en Zuid gaat ze met een gerust hart zitten om wat te eten en drinken. In deze zaken is het goed geregeld met de hygiëne en professionaliteit.
Haar probleem zit bij bepaalde andere eetgelegenheden waar volgens haar hygiëne bepaald geen prioriteit lijkt.
Achter de toonbank kan een ander verhaal zitten
Want wat als rauw vlees en bereid voedsel naast elkaar liggen? Wat als dezelfde snijplank voor kip, vlees en groenten wordt gebruikt zonder grondige reiniging? Wat als etenswaren uren buiten de koeling staan?
Wat als een smerige doek eerst over een tafel gaat en vervolgens over een werkblad waarop voedsel wordt klaargemaakt?
En dan hebben we het nog niet over vliegen, muizen, ratten en kakkerlakken rond etenswaren, aangekoekte resten op keukenapparatuur, vuile vloeren en medewerkers die naar het toilet gaan om vervolgens zonder handen te wassen weer voedsel aanraken.
Als je dit thuis zou aantreffen, zou je waarschijnlijk geen hap meer nemen.
De klant ziet alleen het mooie bord
Dat vind ik het meest verraderlijke. Een bord kan er fantastisch uitzien terwijl je geen idee hebt wat eraan voorafging.
Ik zeg niet dat dit bij alle restaurants gebeurt. Integendeel. Maar sommige ondernemers zouden zichzelf eens een simpele vraag moeten stellen.
Zou je een klant zonder enige schaamte jouw volledige keuken laten zien? Als het antwoord nee is, dan zou ik als klant misschien ook liever ergens anders gaan eten.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
