Er verscheen deze week een column in de media waarin werd gesteld dat binnen de Surinaamse Marron-gemeenschap personen zouden zijn die awari als gerecht bereiden.
Het is een onderwerp waarover ik in het verleden soms iets heb gehoord, maar in Suriname zelf ben ik er nooit direct mee in aanraking gekomen.
Voor zover ik weet is het tegenwoordig geen onderdeel meer van de Surinaamse eetcultuur en lijkt het weinig waarschijnlijk dat het hier nog voorkomt.
De maatschappelijke ontwikkelingen en veranderingen in leefwijze hebben zulke gebruiken grotendeels naar de achtergrond geduwd. Daardoor ontstaat soms verwarring wanneer oude gebruiken worden opgevoerd alsof die nog breed aanwezig zijn.
Eten van awari vooral buiten Suriname
Wat wél bekend is, is dat het gebruik van dit dier als delicatesse vooral in andere gebieden leeft. Vooral in delen van Frans-Guyana zijn er groepen die het dier soms bereiden in afgelegen gebieden.
Daar blijft de traditie nog zichtbaar door de nauwe band met de natuur en de behoefte om voedsel te halen uit het directe leefgebied.
Amazonegebieden houden tradities in stand
In Brazilië komt het nog vaker voor dat bepaalde groepen awari beschouwen als een bijzondere lekkernij. Dat zijn voornamelijk bewoners van het Amazonegebied die leven van wat de natuur aanbiedt.
Voor hen is het geen exotisch verhaal, maar een praktijk die past binnen hun culturele en culinaire geschiedenis. Daarom is het goed om te benadrukken dat de discussie vooral daar thuishoort en Suriname niet in het centrum van dit verhaal staat.
C. Wallerlei
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
