Wanneer een Surinamer naar Nederland vertrekt om een beter bestaan op te bouwen, begint eigenlijk meteen de opdracht om goed te integreren.
ABN spreken, een opleiding volgen, werken, contacten leggen en meedoen met de samenleving. Dat lukt veel Surinamers uitstekend.
Toch zie je dat mensen na verloop van tijd vaak een eigen vertrouwde kring vormen.
Ik vind dat eigenlijk helemaal niet vreemd. Want wie goed naar Nederlanders zelf kijkt, ontdekt precies hetzelfde gedrag.
Je kunt uitstekend integreren en toch je eigen kring hebben
Volgens cijfers uit het CBS rapport Integratie en samenleven 2024 heeft 60 procent van de mensen met een Surinaamse achtergrond vaak contact met andere herkomstgroepen.
Bij Nederlanders zonder migratieachtergrond was dat 42 procent.
Dat zegt mij dat het beeld van Surinamers die zich voortdurend afzonderen weinig recht doet aan de werkelijkheid.
Maar zelfs iemand die dagelijks met Nederlanders werkt, in Nederland heeft gestudeerd en de taal uitstekend beheerst, kan zich in zijn vrije tijd het prettigst voelen bij mensen met wie hij veel gemeen heeft.
Dezelfde humor, levenservaringen, culturele gewoonten of manier van denken. Dat is toch menselijk?
Ook Nederlanders zoeken mensen die op hen lijken
In de sociologie heet dit homofilie. Mensen bouwen vaak relaties op met anderen die op hen lijken qua opleiding, inkomen, achtergrond en overtuigingen.
Ik vind vooral de hoogopgeleide Nederlanders interessant die zich sterk uitspreken voor diversiteit, maar ondertussen een vriendenkring hebben waarin bijna iedereen universitair geschoold is, goed verdient en ongeveer hetzelfde denkt.
Het CBS heeft ook vastgesteld dat mensen met een masteropleiding relatief vaak contacten onderhouden met mensen van een vergelijkbaar opleidingsniveau.
Zelfs iemands woonwijk, werk en hobby’s bepalen voor een groot deel wie hij tegenkomt.
Daarom vind ik het nogal overdreven wanneer we verwachten dat migranten voortdurend bewust hun sociale kring moeten mengen. Mensen zoeken nu eenmaal vertrouwdheid.
Waarom zou integratie nooit genoeg zijn?
Een Surinamer kan twintig jaar in Nederland wonen, carrière maken, uitstekend Nederlands spreken en volledig deelnemen aan de samenleving.
En vervolgens vooral bevriend raken met mensen die dezelfde interesses, opleiding of culturele achtergrond hebben.
Waarom zouden we dat problematisch vinden?
Ik denk dat we soms te hoge verwachtingen hebben van integratie. Alsof iemand pas werkelijk geïntegreerd is wanneer zijn persoonlijke leven een perfecte afspiegeling van de Nederlandse bevolking vormt.
Dat lukt Nederlanders zelf doorgaans ook niet.
Voor mij is de belangrijkste vraag daarom hoe iemand met anderen samenleeft en omgaat.
Wie zijn vrienden kiest op basis van vertrouwdheid en gedeelde interesses, doet uiteindelijk iets wat mensen overal ter wereld doen.
En daar hoeft wat mij betreft niemand zich voor te verantwoorden.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
