Van goederen ter waarde van SRD 1 miljoen, aangeschaft door het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, ontbreekt ieder spoor.
Laptops, computers en diverse materialen: weg. Niet te traceren. Niet geregistreerd. Niet verantwoord.
Minister André Misiekaba heeft inmiddels opdracht gegeven tot het doen van aangifte. Maar wie Surinaamse politieke geschiedenis kent, weet dat een aangifte nog niets zegt over de consequenties die daarop volgen.
En daarmee komt de meest prangende vraag centraal te staan: Wat gaat de procureur-generaal (pg) in deze zaak doen?
Gaat de pg, net als in de zaak tegen voormalig vicepresident Ashwin Adhin, om in staat van beschuldigingstelling van een voormalig bewindsman vragen, in dit geval ex-minister Amar Ramadhin?
Of wordt dit dossier toegevoegd aan de lange lijst waarin miljoenen verdwijnen, administraties zoekraken, en niemand ooit werkelijk verantwoordelijk wordt gehouden?
Dit is de lakmoesproef.
Interne Controle wist van niets en dat is niet nieuw
De afdeling Interne Controle van het ministerie stelt geen enkele kennis te hebben van de aankopen. Ook binnen het departement zelf — inclusief het secretariaat van de minister — is geen spoor te vinden van enige bestelling, ontvangst, of uitgifte.
Als zelfs de interne tegenkracht geen idee heeft wat er met een miljoen aan materiaal is gebeurd, dan is er niet alleen sprake van slecht beheer, maar van bestuurlijk falen op meerdere niveaus.
Misiekaba waarschuwde dat “meer onregelmatigheden naar boven zullen komen”. Maar de vraag is: komen ze alleen boven, of komen ze ook voor de rechter?
Projecten uitgevoerd op papier maar niet in de werkelijkheid
Een ander punt van zorg is het project om poliklinieken van de Medische Zending en de RGD te verbinden. Er zou volgens externe partijen zijn gewerkt, maar in de praktijk gebeurde niets dat relevant was.
Misiekaba heeft de samenwerking met de consultant beëindigd, maar wat is het financiële spoor? Welke bedragen zijn hieraan besteed? Wie tekende hiervoor?
Zonder vervolging blijven dit slechts losse eindjes in een dossier dat dieper lijkt dan men durft toe te geven.
De gezondheidssector werd daarnaast opgeschrikt door de plotselinge ontheffing van de directeur van het Regionaal Ziekenhuis Wanica.
Zonder afstemming met de minister besteedde hij drie cruciale diensten uit: röntgen, laboratorium en apotheek aan TMS Global, een bedrijf dat opvallend vaak in beeld voorkomt binnen de sector.
Misiekaba spreekt over een wurgcontract. Maar opnieuw rijst de vraag: Wie is verantwoordelijk voor deze structurele ontsporingen en blijft het bij politieke uitspraken, of volgen strafrechtelijke stappen?
De minister benadrukt het belang van een Kaalplukwet, bedoeld om onrechtmatig verkregen middelen door publieke functionarissen terug te halen. Maar zonder daadwerkelijke strafrechtelijke opvolging blijven dit slechts goede intenties.
Een wet die niemand durft toe te passen, is geen wet — het is decoratie. De echte vraag blijft dus hangen: doofpot of doorpakken?
Met aangifte alleen is deze zaak niet opgelost. Suriname heeft talloze keren gezien hoe dossiers beginnen met verontwaardiging en eindigen in stilte.
Daarom is de centrale vraag onontkoombaar: Zal de procureur-generaal deze zaak écht oppakken, inclusief mogelijke vervolging van ex-minister Ramadhin?
Of
Wordt SRD 1 miljoen opnieuw begraven in de bestuurlijke doofpot waar te veel geld al verdwenen is?
Het land kijkt toe. Wegkijken is geen optie.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
