Als je eenmaal in Nederland woont, waarom zou je als helderdenkend mens vrijwillig terugkeren naar Suriname?
Verhalen van mensen zijn herkenbaar. Ze missen de warmte, de familie en het gevoel van thuis. Ook hoor je regelmatig dat mensen zich in Nederland geleefd voelen.
Maar is dat voldoende reden om een rijk, westers land als Nederland (en daarmee heel Europa) met objectief bekeken meer opties achter je te laten?
Laatst zag ik een video van een bekend Surinaams koppel dat in Nederland woont en plannen heeft om te remigreren. Hun belangrijkste argumenten waren grotendeels emotioneel.
Maar is gevoel alleen genoeg om zo’n ingrijpende beslissing te nemen?
De harde werkelijkheid voor de doorsnee burger
Wie puur naar de cijfers kijkt, ziet dat Nederland op veel punten gunstiger scoort. De inkomens liggen hoger, de koopkracht is sterker, de gezondheidszorg is uitgebreider, de infrastructuur is beter en ook onderwijs en sociale zekerheid bieden meer mogelijkheden.
Als iemand financieel goed zit, waarom zou hij of zij die positie dan opgeven? Juist wie voldoende inkomen heeft, kan in Nederland vaak een comfortabel leven leiden met veel vrijheid.
Het gevoel dat je wordt geleefd, hoeft niet alleen met het land te maken te hebben. Soms is het een gevolg van keuzes, werkdruk of levensstijl.
En sterker nog, iemand met een lage sociaal economische status zou juist in Nederland moeten blijven!
Nostalgie is niet altijd de werkelijkheid
Veel remigranten verlangen terug naar het Suriname van ‘vroeger’. Alleen bestaat dat Suriname vaak niet meer. Ook bij ons is de samenleving de afgelopen 10 jaar drastisch veranderd.
Families wonen verder uit elkaar, jongeren bouwen hun eigen leven op en individualisering is ook in Suriname zichtbaar. Wie terugkeert in de verwachting dat alles weer voelt als vroeger, kan bedrogen uitkomen.
Daar komen praktische zaken bij. Specialistische medische zorg is beperkter beschikbaar, economische schommelingen zijn groter en voor partners en kinderen zijn de mogelijkheden vaak kleiner dan in Nederland.
Toch zijn er uitzonderingen
Dat betekent niet dat niemand een goede reden heeft om terug te keren. Sommige mensen zijn financieel onafhankelijk en kiezen bewust voor een eenvoudiger leven.
Ook professionals die hun kennis willen inzetten voor Suriname kunnen veel betekenen. Vooral artsen, verpleegkundigen en andere medische specialisten leveren regelmatig een tastbare bijdrage aan de zorg en daarmee aan de samenleving.
Maar voor de gemiddelde remigrant blijft de vraag overeind of emotie voldoende opweegt tegen de voordelen die Nederland biedt.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
