Wat wil een volwassen man in godsnaam met een minderjarig meisje? Laten we deze vraag gewoon eens hardop stellen.
Deze vraag stel ik niet vanuit sensatie.
Ik stel haar tegen de achtergrond van de vele meldingen van vermiste minderjarige meisjes die wij de afgelopen tijd in onze samenleving zien.
En juist daarom kunnen wij ons niet permitteren om naïef te zijn.
Laat mij heel duidelijk zijn:
Niet iedere vermissing betekent automatisch dat een meisje door een volwassen man is meegenomen.
Maar iedere vermissing van een kind zou ons wél moeten dwingen om serieus te kijken naar de omstandigheden waarin kinderen kwetsbaar zijn voor grooming, seksuele uitbuiting, manipulatie, mensenhandel, misbruik en andere vormen van geweld.
Want kinderen verdwijnen niet uit een samenleving die haar ogen werkelijk open heeft zonder dat wij ons afvragen:
Wat gebeurt er met onze kinderen?
Wie benadert hen?
Wie beïnvloedt hen?
Wie maakt misbruik van hun kwetsbaarheid?
En waarom zijn sommige volwassenen überhaupt geïnteresseerd in kinderen als romantische of seksuele partners?
Een volwassenen en een kind staan niet op gelijke voet
Een volwassen man van bijvoorbeeld 35, 40 of 45 jaar beschikt over aanzienlijk meer levens- en seksuele ervaring, financiële middelen, sociale macht, kennis en emotionele ontwikkeling dan een meisje van 9, 10, 11, 12, 14 of 16.
Dat verschil doet ertoe.
Heel veel.
Want een kind kan verliefd worden.
Een kind kan aandacht prettig vinden.
Een kind kan denken dat iemand van haar houdt.
Een kind kan zelfs zeggen: “Ik wil dit zelf.”
Maar dat betekent nog niet dat een volwassene die situatie mag gebruiken.
Een kind beschikt niet noodzakelijk over de levenservaring om manipulatie, grooming, machtsmisbruik en seksuele uitbuiting te herkennen.
Daar ligt juist de verantwoordelijkheid van de volwassene.
“Maar ze is zelf op hem afgegaan”
Dat argument hoor je maar al te vaak.
“Ze zocht hem zelf.”
“Ze wilde zelf met hem zijn.”
“Ze is heel volwassen voor haar leeftijd.”
“Ze wist precies wat ze deed.”
Maar waarom leggen wij de verantwoordelijkheid steeds bij het kind?
Waarom vragen wij niet:
Waarom was een volwassen persoon geïnteresseerd in een kind?
Waarom benaderde hij haar?
Waarom gaf hij haar aandacht?
Waarom gaf hij haar geld, cadeaus, een telefoon, vervoer of andere voordelen?
Waarom werd er geheimhouding gevraagd?
Waarom moest zij bepaalde gesprekken of ontmoetingen verborgen houden voor haar ouders?
Dáár moeten wij óók naar kijken.
Grooming begint niet altijd met geweld
Dat is misschien één van de belangrijkste dingen die wij moeten begrijpen.
Een kind wordt niet altijd met geweld meegenomen.
Soms begint het met aandacht.
Met complimenten.
Met cadeautjes.
Met geld.
Met een telefoon.
Met vervoer.
Met iemand die zegt:
“Je bent anders dan andere meisjes.”
“Jij bent veel volwassener dan je leeftijdsgenoten.”
“Je ouders begrijpen je niet, maar ik wel.”
Langzaam wordt vertrouwen opgebouwd.
Langzaam wordt afhankelijkheid gecreëerd.
Langzaam worden grenzen verschoven.
En uiteindelijk kan een kind terechtkomen in een situatie waaruit zij niet meer gemakkelijk kan ontsnappen.
Dat noemen wij grooming.
En juist daarom moeten ouders, scholen, buren, vrienden, hulpverleners en de politie alert zijn op signalen.
Het gaat niet alleen om meisjes
Ook jongens kunnen slachtoffer worden.
Ook jongens kunnen worden gegroomd.
Ook jongens kunnen seksueel worden uitgebuit.
Ook jongens kunnen worden gemanipuleerd door volwassenen.
Maar de vele vermissingen van jonge meisjes moeten ons in het bijzonder wakker schudden voor de kwetsbaarheid van meisjes voor seksuele uitbuiting en andere vormen van geweld.
Onze kinderen mogen geen prooi worden voor sekslustige mannen.
Volwassenen die bewust gebruikmaken van de onervarenheid, kwetsbaarheid of afhankelijkheid van kinderen moeten niet worden geromantiseerd als “liefhebbers van jonge vrouwen” of “mannen die gewoon een jongere partner willen”.
Een kind is geen jongvolwassen vrouw.
Een kind is een kind.
Stoppen met normaliseren van grote leeftijdsverschillen met minderjarigen
Wanneer een volwassen man oud genoeg is om de vader van een meisje te kunnen zijn en een relatie met haar nastreeft, moeten wij vragen stellen.
Niet applaudisseren.
Niet romantiseren.
Niet zeggen:
“Wat is het probleem?”
En ook niet:
“Ze zijn toch gelukkig?”
Het feit dat een situatie op het eerste gezicht vrijwillig lijkt, betekent niet dat er geen sprake kan zijn van beïnvloeding of machtsmisbruik.
En nee, dit betekent niet dat iedere volwassene die een jongere aantrekkelijk vindt automatisch een dader is.
Het betekent wel dat een volwassen persoon de verantwoordelijkheid draagt om grenzen te respecteren en kinderen te beschermen.
Een leeftijdsgrens is geen willekeurig getal
Een leeftijdsgrens bestaat niet om liefde te verbieden.
Een leeftijdsgrens bestaat om kinderen te beschermen.
Omdat een kind nog volop bezig is met haar ontwikkeling.
Omdat een kind kwetsbaarder kan zijn voor beïnvloeding.
Omdat een kind afhankelijk kan zijn van volwassenen.
Omdat een kind niet dezelfde kennis en levenservaring heeft als een volwassene.
Daarom moeten wij niet alleen vragen:
“Mag dit volgens de wet?”
Wij moeten ook vragen:
“Is dit veilig voor het kind?”
Waarom worden onze meisjes vermist?
Dat is de vraag die wij als samenleving moeten durven stellen.
Niet om te speculeren.
Niet om ouders zonder bewijs de schuld te geven.
Niet om ieder verdwenen kind automatisch in één scenario te plaatsen.
Maar om onderzoek te doen, patronen te herkennen, risico’s te identificeren en kinderen beter te beschermen.
Waar verdwijnen kinderen?
Met wie hadden zij contact?
Wie benaderde hen online?
Welke volwassenen bevonden zich rondom hen?
Zijn er signalen van grooming?
Zijn er signalen van seksuele uitbuiting?
Zijn er patronen die wij missen?
Worden meldingen serieus genoeg opgevolgd?
En vooral:
Wat doen wij vóórdat een kind verdwijnt?
Want preventie begint niet wanneer een vermissing wordt gemeld.
Preventie begint veel eerder.
Taak voor politie en andere instanties
Wanneer een kind wordt vermist, mag de reactie nooit zijn:
“Ze komt wel terug.”
“Ze is waarschijnlijk bij een vriendje.”
“Ze is zelf weggegaan.”
Een minderjarige die vermist wordt, bevindt zich mogelijk in een kwetsbare situatie.
Dat vraagt om professionele risico-inschatting, snelle opvolging, samenwerking tussen instanties en deskundigheid op het gebied van kindveiligheid, grooming, seksuele uitbuiting en mensenhandel.
Wij moeten af van de gedachte:
“Het is een familiekwestie.”
“Het is hun privéleven.”
“Het meisje heeft zelf gekozen.”
Nee.
Wanneer kinderen gevaar lopen, is het onze gezamenlijke verantwoordelijkheid.
Ouders praat met je kinderen
Leer je kinderen dat zij altijd met jou kunnen praten.
Ook wanneer zij een fout hebben gemaakt.
Ook wanneer zij bang zijn.
Ook wanneer iemand hen heeft bedreigd.
Ook wanneer iemand hen geld of cadeaus geeft.
Ook wanneer iemand zegt:
“Vertel dit aan niemand.”
Leer hen dat niemand recht heeft op hun lichaam.
Leer hen wat gezonde grenzen zijn.
Leer hen dat liefde nooit betekent dat zij geheimen moeten bewaren die hen onveilig maken.
En vooral:
Maak van je huis een veilige plek om de waarheid te vertellen.
Want een kind dat bang is om met haar ouders te praten, kan gemakkelijker in handen vallen van iemand die haar kwetsbaarheid gebruikt.
En als jouw kind is weggelopen of vermist?
Wacht niet.
Meld het.
Zoek hulp.
Informeer de politie en relevante hulpinstanties.
Bewaar informatie over contacten, telefoonnummers, sociale media, berichten en andere aanwijzingen.
En probeer vooral niet uit schaamte of angst de situatie zelf op te lossen wanneer er aanwijzingen zijn dat een kind gevaar loopt.
Een vermist kind is geen “lastig kind”.
Het is een kind dat bescherming nodig heeft.
Dus ja.
Ik ga deze vraag blijven stellen:
Wat wil een volwassen man met een minderjarig meisje?
En als iemand mij antwoordt:
“Ze zoekt het zelf.”
Dan stel ik opnieuw de vraag:
Waarom zou een volwassen persoon een kind als partner willen?
Als iemand zegt:
“Ze is volwassen voor haar leeftijd.”
Vraag ik:
Waarom moet een kind volwassen worden gemaakt om het gedrag van een volwassene te rechtvaardigen?
En als iemand zegt:
“Bemoei je er niet mee.”
Dan zeg ik:
Nee.
Want onze kinderen zijn geen privébezit.
Onze kinderen zijn geen seksuele objecten.
Onze kinderen zijn geen prooi voor sekslustige mannen.
Hun veiligheid is geen privéaangelegenheid.
Waar één kind gevaar loopt, hebben wij allemaal een verantwoordelijkheid.
Dus voordat je schrijft:
“De meisjes willen het zelf.”
“Ze zijn zelf weggegaan.”
“Ze moeten beter weten.”
“Ze zoeken het zelf.”
Kijk eerst naar het kind.
Niet naar de reputatie van de volwassene.
Niet naar het ego van de man.
Niet naar wat de samenleving ervan vindt.
Kijk naar het kind.
Want kinderen hebben geen stem nodig die hun gedrag veroordeelt.
Ze hebben volwassenen nodig die hen beschermen.
En misschien is het tijd dat wij als samenleving eindelijk wakker worden.
UMA Legal Aid & MARKETING
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
