Er klinkt regelmatig kritiek op de Surinaamse samenleving omdat mensen klagen dat zij weinig geld hebben, terwijl het bij fastfoodrestaurants ondertussen opvallend druk blijft.
Men zou het geld niet verstandig besteden en vervolgens klagen dat het leven te duur is. Die kritiek klinkt gemakkelijk, maar ik vind dat wij naar de oorzaak moeten kijken.
Waarom geven mensen hun schaarse geld uit aan fastfood
Natuurlijk zijn er mensen die onverstandig met geld omgaan. Maar er speelt volgens mij een veel dieper mechanisme.
Voor de gemiddelde Surinamer zijn grote financiële doelen steeds moeilijker bereikbaar. Een eigen huis kopen, een perceel bemachtigen, een auto aanschaffen of een behoorlijke financiële reserve opbouwen, vraagt bedragen die voor velen nauwelijks nog op te brengen zijn.
Het ‘low hanging fruit-principe’
En precies daar komt het low hanging fruit-principe om de hoek kijken. Wanneer grote doelen te ver weg lijken, richten mensen zich gemakkelijker op dingen die onmiddellijk bereikbaar zijn.
Een huis kopen? Voor velen een droom. Een perceel kopen? Steeds moeilijker. Een flink bedrag sparen? Eveneens een enorme uitdaging.
Maar vandaag 2000,- SRD uitgeven aan eten? Dat kan wél.
Daarom vind ik het te gemakkelijk om alleen maar te roepen dat Surinamers hun geld ‘verslinden’ aan fastfood. Wij moeten ons óók afvragen waarom grote financiële ambities voor zoveel mensen steeds minder haalbaar lijken.
Wie verstandig financieel gedrag wil stimuleren, moet mensen niet alleen vertellen wat zij fout doen.
Geef ze vooral opnieuw perspectief op doelen waarvoor het de moeite waard is om te sparen. Want als de grote droom onbereikbaar wordt, is het kleine genot vaak het eerste wat overblijft.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
