De controlewerkzaamheden, waarbij meerdere ondernemingen landelijk worden gecontroleerd en gesloten, moeten ons opnieuw aan het denken zetten over voedselveiligheid en de verantwoordelijkheid van ondernemers.
Het gaat hierbij niet alleen om restaurants of grotere voedingsbedrijven. Ook kleine eetgelegenheden, warungs, snackbars, bakkers, cateraars, marktverkopers, verkopers langs de weg en iedereen die etenswaren bereidt en verkoopt, draagt verantwoordelijkheid voor de gezondheid van de consument.
Wie voedsel verkoopt, draagt verantwoordelijkheid
Wie voedsel aan anderen verkoopt, verkoopt meer dan een product. Die persoon neemt rechtstreeks verantwoordelijkheid voor de gezondheid van degene die het product consumeert.
Daarom mogen ondernemers nooit denken: “Het is maar een kleine zaak” of “Ik verkoop maar een paar porties per dag.”
Ook één bord eten dat onhygiënisch is bereid, verkeerd is bewaard of met besmet voedsel is klaargemaakt, kan iemand ernstig ziek maken.
Voedselveiligheid kent daarom geen onderscheid tussen een groot restaurant en iemand die dagelijks langs de weg maaltijden verkoopt.
Winst mag nooit vóór volksgezondheid komen
Het is begrijpelijk dat ondernemers kosten willen besparen. Maar er zijn grenzen.
Wanneer een ondernemer bewust voedsel verkoopt dat niet veilig is, hygiëneregels negeert, vervuild water gebruikt, voedsel verkeerd bewaart, onvoldoende koelt, ongedierte toelaat of onder onhygiënische omstandigheden voedsel bereidt, wordt niet alleen een regel overtreden.
Dan wordt de gezondheid van de samenleving op het spel gezet.
En juist daar moet de overheid streng optreden.
Zwaarder straffen waar bewust risico wordt genomen
Niet iedere overtreding moet automatisch leiden tot een zware sanctie. Een ondernemer kan een fout maken en die onmiddellijk herstellen.
Maar er is een wezenlijk verschil tussen een vergissing en bewust of herhaaldelijk regels overtreden.
Wie na een waarschuwing dezelfde overtredingen blijft begaan, moet kunnen rekenen op zwaardere maatregelen. Denk aan hogere boetes, tijdelijke sluiting en, bij ernstige of herhaalde overtredingen, intrekking van vergunningen waar de wet dat toestaat.
Het principe moet duidelijk zijn:
Hoe groter het risico voor de volksgezondheid en hoe bewuster de overtreding, hoe zwaarder de sanctie.
Ook straatverkopers verdienen aandacht
Bij voedselveiligheid mag de overheid niet alleen kijken naar formele restaurants.
Langs wegen, op markten, bij evenementen en op andere openbare plekken worden dagelijks voedsel en dranken verkocht.
Veel van deze verkopers werken hard en voorzien in een belangrijke behoefte. Maar ook daar moet voedsel veilig worden bereid en bewaard.
De overheid moet daarom niet alleen controleren, maar ook voorlichten en ondersteunen. Kleine ondernemers moeten weten welke minimale eisen gelden voor hygiëne, opslag, bereiding, temperatuur, watergebruik en persoonlijke verzorging.
Handhaving zonder voorlichting is onvoldoende.
Gelijke regels voor iedereen
Tegelijkertijd moet de handhaving eerlijk en consequent zijn.
Een kleine straatverkoper mag niet strenger worden aangepakt dan een groot restaurant wanneer beide dezelfde overtreding begaan. Omgekeerd mag een grotere onderneming ook niet worden ontzien vanwege haar omvang of economische betekenis.
De volksgezondheid moet voor iedereen dezelfde bescherming krijgen.
Controle moet structureel zijn
De recente controles mogen geen eenmalige actie worden.
Voedselveiligheid vraagt om voortdurende controle, duidelijke normen en consequente opvolging. Vooral bedrijven die eerder zijn gewaarschuwd of tijdelijk gesloten, zouden opnieuw moeten worden gecontroleerd.
Want een sluiting heeft weinig betekenis als een ondernemer enkele weken later gewoon doorgaat met dezelfde werkwijze.
De consument heeft recht op veilig voedsel
Uiteindelijk gaat deze kwestie niet alleen over ondernemers en de overheid. Ook consumenten hebben een rol.
Wie voedsel koopt, moet erop kunnen vertrouwen dat het product veilig is. Niemand zou ziek moeten worden omdat een ondernemer heeft geprobeerd enkele kosten te besparen.
Daarom moeten we voedselveiligheid niet behandelen als een bureaucratische verplichting, maar als een maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Ondernemers verdienen ruimte om te ondernemen. Maar wie ervoor kiest om voedsel aan de samenleving te verkopen, kiest daarmee ook voor verantwoordelijkheid.
Wie geld verdient aan het eten van anderen, mag nooit besparen op de gezondheid van diezelfde mensen.
Jane MacLean
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
