Er zijn onderwerpen waar je als columnist niet langer omheen kunt. De manier waarop veel automobilisten in Suriname de afhandeling van autoschade door verzekeraars ervaren, is daar één van.
De verhalen die ik de afgelopen tijd heb gehoord van mensen die buiten hun schuld betrokken raakten bij een aanrijding, zijn zó eensluidend dat ze niet meer als incidenten kunnen worden afgedaan.
Steeds weer hoor ik hetzelfde patroon terug. Eerst begint het wachten. Niet een paar dagen, maar soms weken voordat een schadehersteller of spuitinrichting eindelijk groen licht krijgt om met de reparatie te beginnen.
Ondertussen staat de auto stil en staat ook het leven van de gedupeerde grotendeels stil.
Vertragen lijkt belangrijker dan helpen
Daar blijft het niet bij. Gedupeerden vertellen dat zij worden bestookt met telefoontjes, aanvullende vragen en administratieve eisen waarvan zij zich afvragen welk doel die nog dienen.
In plaats van een verzekeraar die meedenkt, ervaren zij een bedrijf dat vooral tijd lijkt te winnen. De indruk die daardoor ontstaat is dat vertraging eerder de norm is dan een uitzondering.
Het meest schrijnende vind ik echter de regeling voor vervangend vervoer. Wie volledig buiten zijn schuld schade heeft opgelopen, krijgt volgens meerdere gedupeerden maximaal SRD 125 per dag als tegemoetkoming voor taxitransport.
In welke realiteit leeft men eigenlijk als men denkt dat iemand daarmee zijn dagelijkse taxivervoer kan regelen?
Een systeem dat de gedupeerde straft
Veel Surinamers beschikken over slechts één auto. Die hebben zij nodig om naar hun werk te gaan, kinderen naar school te brengen of familieleden te verzorgen.
Wanneer zo’n voertuig weken of zelfs maanden bij de schadehersteller staat, valt een groot deel van het dagelijks leven stil. Dan is SRD 125,- per dag geen oplossing, maar eerder een diepe belediging.
Nog erger is dat verschillende gedupeerden aangeven dat zelfs die beperkte vergoeding niet zonder problemen wordt uitgekeerd.
Ook daarbij zouden volgens hen vertragingen, extra voorwaarden en administratieve obstakels regelmatig voorkomen. Dat voedt het gevoel dat de belangen van de klant op de laatste plaats komen.
Verzekeraars moeten kritisch in de spiegel kijken
Verzekeren draait uiteindelijk om zekerheid op het moment dat je die het hardst nodig hebt. Als zoveel mensen onafhankelijk van elkaar hetzelfde beeld schetsen van trage afhandeling, gebrekkige communicatie en een vergoeding die ver achterblijft bij de werkelijkheid, dan is het tijd dat verzekeraars kritisch in de spiegel kijken.
Want wat nu gebeurt, lijkt steeds minder op dienstverlening en steeds meer op het op de proef stellen van het geduld van onschuldige automobilisten.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
