Het blijft mij verbazen. Regelmatig hoor ik dat een Surinaamse politicus “even niet in het land is”.
Pas later blijkt dat hij of zij voor een medische behandeling, een controle of een relatief eenvoudige ingreep naar Nederland of een ander medisch hoogontwikkeld land is vertrokken.
Waarom niet gewoon in Paramaribo?
Dat roept bij mij een aantal vragen op.
Waarom kiest men daarvoor als Suriname beschikt over ervaren artsen en ziekenhuizen, waaronder het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP)?
Zijn onze medisch specialisten dan toch niet goed genoeg? Schiet de beschikbare apparatuur tekort? Of ontbreken bepaalde specialistische voorzieningen die in Nederland of elders wel beschikbaar zijn?
Of draait het vooral om privacy?
Misschien ligt het antwoord ergens anders. Speelt privacy een doorslaggevende rol? Wil men voorkomen dat medische informatie op straat belandt of onderwerp wordt van politieke speculatie?
Voelt men zich in een groot buitenlands ziekenhuis anoniemer en veiliger dan in een relatief kleine samenleving waar nieuws zich razendsnel verspreidt?
Ook vraag ik mij af of sommige politici simpelweg meer vertrouwen hebben in buitenlandse zorg, ongeacht de aard van hun klacht. Is dat vertrouwen gebaseerd op feiten of vooral op perceptie?
Welk signaal geven onze bestuurders af?
Als onze eigen bestuurders bij gezondheidsproblemen liever uitwijken naar Nederland dan naar een Surinaams ziekenhuis, welk signaal geeft dat af aan de gewone Surinamer?
De gemiddelde burger beschikt immers niet over de financiële mogelijkheden om voor een medische controle of behandeling naar het buitenland te reizen.
Natuurlijk zijn er behandelingen die in Suriname niet beschikbaar zijn. In zulke gevallen is een verwijzing naar het buitenland volkomen begrijpelijk.
Maar wanneer het gaat om reguliere controles of relatief eenvoudige ingrepen, is het niet vreemd dat inwoners zich afvragen waarom die niet gewoon in Paramaribo plaatsvinden.
Een vraag die beantwoord mag worden
Misschien is het tijd dat hierover meer openheid komt. Niet om individuele medische dossiers openbaar te maken, maar om een fundamentele vraag eerlijk te beantwoorden: hoeveel vertrouwen hebben onze leiders eigenlijk in het zorgsysteem waarop de rest van de Surinaamse bevolking dagelijks is aangewezen?
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
