Een product dat Europa aan de grens weigert, is daarmee niet automatisch verboden in Suriname.
De Europese Unie en Suriname hanteren ieder hun eigen regels voor voedselveiligheid en invoer.
Daardoor kan een product niet aan een Europese eis voldoen, maar volgens Surinaamse normen toch worden toegelaten.
Dat betekent overigens niet dat aantoonbaar gevaarlijk voedsel zonder controle in Surinaamse winkels terechtkomt.
Europese weigering is geen wereldwijd verbod
De recente discussie over Braziliaanse kip maakt dat verschil zichtbaar. Europa stelt vanaf 3 september strengere eisen aan garanties over het gebruik van bepaalde antimicrobiële middelen in de productieketen.
Brazilië kon voor enkele dierlijke productcategorieën nog niet alle gevraagde garanties leveren.
Dat is iets anders dan de constatering dat alle betreffende producten onveilig zijn.
Ook bij pesticiden kunnen landen verschillende wettelijke grenswaarden en controlesystemen hanteren.
Internationale regels van de Wereldhandelsorganisatie staan landen toe een eigen beschermingsniveau vast te stellen, mits de maatregelen voldoende onderbouwd zijn.
Zelfs geweigerde partij hoeft niet altijd vernietigd
Opvallend is dat Europese regels toestaan dat een geweigerde partij onder bepaalde voorwaarden opnieuw naar een land buiten de EU wordt verzonden.
Wanneer een ander land de nieuwe bestemming is, moet de bevoegde autoriteit daar in relevante gevallen worden geïnformeerd over de reden van de Europese weigering en instemmen met ontvangst.
Er is geen bewijs gevonden dat zulke Europees geweigerde partijen structureel naar Suriname worden gestuurd. Dat zou zonder concrete gegevens over zendingen niet mogen worden beweerd.
Suriname voert eigen controle uit
Voor dierlijke producten verlangt Suriname onder meer veterinaire importvergunningen en officiële documenten.
Daarnaast gelden sinds 2025 verplichte technische voorschriften voor pluimvee en pluimveedelen.
De belangrijkere vraag is daarom hoe streng de Surinaamse controles in de praktijk zijn.
Openbare cijfers over hoeveel geïmporteerd voedsel jaarlijks daadwerkelijk in laboratoria wordt onderzocht op antibioticaresiduen, pesticiden, salmonella of andere verontreinigingen zijn beperkt beschikbaar.
Suriname werkt ondertussen aan een nieuwe Levensmiddelenwet.
Het Nationaal Instituut voor Voedselveiligheid heeft zelf aangegeven dat de algemene bestaande voedselwetgeving uit 1911 niet meer volledig aansluit bij moderne voedselproductie en internationale handel.
Voor consumenten is de kern daarom duidelijk: een Europese weigering bewijst niet automatisch dat een product gevaarlijk is, maar de Surinaamse autoriteiten moeten wel kunnen uitleggen welke eigen normen gelden en hoe wordt gecontroleerd of importproducten daaraan voldoen.
