Wat mij telkens opvalt is hoe anders wij in Suriname omgaan met geluidsoverlast van buren, zeker wanneer je het vergelijkt met Nederland.
Waar burengeluid daar tot de grootste ergernissen behoort en vaak leidt tot ruzies, klachten en zelfs juridische stappen, lijkt hier een veel grotere mate van tolerantie te bestaan.
In veel wijken in Paramaribo wordt lawaai simpelweg geaccepteerd als onderdeel van het leven.
Muziek tot diep in de ochtend
Het is hier niet ongebruikelijk dat buren tijdens verjaardagen tot diep in de ochtenduren keiharde muziek draaien. Soms gaat het zelfs om een complete muziekband die speelt, waarbij het geluid straten verderop nog duidelijk te horen is.
In plaats van boosheid of confrontaties zie je vaak dat mensen hun schouders ophalen of het gelaten ondergaan. “Het is maar voor één nacht,” wordt dan gezegd, ook al herhaalt die ene nacht zich opvallend vaak.
Cultuur, gemeenschap en verdraagzaamheid
Die grotere tolerantie heeft verschillende oorzaken. In Suriname speelt gemeenschapsgevoel een grote rol. Men wil de buren niet voor het hoofd stoten en kiest liever voor harmonie dan voor conflict.
Daarnaast zijn feesten en muziek sterk verweven met onze cultuur en sociale omgang. Geluid wordt minder snel gezien als overlast en meer als uiting van gezelligheid en verbondenheid.
Toch roept dit ook vragen op. Waar ligt de grens tussen begrip en het negeren van elkaars rust? Dat we verdraagzamer zijn dan in Nederland is duidelijk, maar het blijft belangrijk om rekening met elkaar te houden.
Tolerantie is mooi, zolang het geen vanzelfsprekendheid wordt die anderen structureel belast.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
