Voor duizenden Surinamers is een rit naar werk, school of huis geen vanzelfsprekendheid meer. In tal van woonwijken zijn onverharde wegen door achterstallig onderhoud veranderd in modderpoelen, kuilenvelden en moeilijk begaanbare trajecten.
Vooral tijdens de regentijd verslechtert de situatie drastisch. Wat ooit een straat was, verandert in een hindernisbaan waar voertuigen beschadigd raken en bewoners dagelijks geconfronteerd worden met frustratie, extra kosten en onveiligheid.
De situatie aan de Wallerweg in Sorgvliet is daarvan slechts één voorbeeld. Bewoners klagen dat de weg met de dag slechter wordt. Diepe kuilen, modderige gedeelten en wateroverlast maken het gebruik van de straat steeds moeilijker.
Schoolbussen, lijnbussen en andere voertuigen kunnen delen van de weg nauwelijks nog passeren. Auto’s lopen schade op en bewoners worden regelmatig geconfronteerd met dure reparaties.
Het grootste probleem is niet eens de weg
Nog zorgwekkender dan de slechte staat van de weg is het gevoel dat burgers niet worden gehoord. Volgens veel bewoners zijn er in de afgelopen jaren talloze klachten ingediend bij commissariaten, districtsbesturen en het ministerie van Openbare Werken.
Er zijn meldingen gedaan via klachtenlijnen, verzoekschriften ingediend en gesprekken gevoerd met verschillende instanties.
Toch verandert er niets.
Dat voedt een steeds sterker gevoel van machteloosheid onder burgers. Men krijgt de indruk dat problemen pas worden aangepakt wanneer een straat politieke aandacht krijgt, wanneer invloedrijke personen er wonen of wanneer de situatie breed wordt uitgemeten op sociale media.
Is gelijkheid slechts een theorie?
De vraag die steeds vaker wordt gesteld, is waarom sommige wegen relatief snel worden aangepakt terwijl andere buurten jarenlang worden genegeerd.
Burgers zien hoe op bepaalde locaties binnen korte tijd onderhoudswerkzaamheden worden uitgevoerd, terwijl andere gebieden jarenlang moeten wachten op zelfs de meest eenvoudige herstelwerkzaamheden.
Daardoor ontstaat het beeld dat niet iedere burger gelijk wordt behandeld. Het gevoel groeit dat connecties belangrijker zijn dan noodzaak en dat zichtbaarheid belangrijker is dan rechtvaardigheid.
Of dat daadwerkelijk zo is, doet bijna niet meer ter zake. Het feit dat burgers deze indruk krijgen, is op zichzelf al schadelijk voor het vertrouwen in de overheid.
Waarvoor zijn RR- en DR-leden gekozen?
Deze situatie roept ook vragen op over de rol van de Ressortsraden en Districtsraden. Deze organen zijn juist in het leven geroepen om de belangen van bewoners op lokaal niveau te behartigen en problemen vanuit de gemeenschap onder de aandacht van het bestuur te brengen.
Wanneer bewoners jarenlang dezelfde klachten blijven uiten zonder zichtbaar resultaat, dan mag de vraag worden gesteld in hoeverre deze vertegenwoordigers hun controlerende en signalerende taak daadwerkelijk vervullen.
Hoe vaak is de situatie van de Wallerweg besproken binnen de betreffende raden? Welke acties zijn ondernomen? Welke verzoeken zijn doorgestuurd naar de verantwoordelijke instanties? En welke resultaten hebben deze inspanningen opgeleverd?
Bewoners hebben recht op antwoorden.
Achter elke kuil schuilt een menselijk probleem
Voor beleidsmakers lijken slechte wegen soms slechts technische vraagstukken. Voor bewoners zijn het dagelijkse problemen die hun kwaliteit van leven rechtstreeks beïnvloeden.
Het gaat om kinderen die moeilijk op school komen. Om werknemers die dagelijks vertraging oplopen. Om ondernemers die hun klanten zien afhaken. Om gezinnen die hun schaarse middelen moeten besteden aan reparaties die voorkomen hadden kunnen worden.
Een beschadigde bumper, kapotte schokdempers of een vastgelopen voertuig zijn geen abstracte cijfers in een begroting. Het zijn kosten die rechtstreeks drukken op gezinnen die het financieel vaak al moeilijk hebben.
Tijd voor daden in plaats van klachtenregistratie
Burgers verwachten geen wonderen. Zij begrijpen dat niet alle wegen tegelijkertijd kunnen worden aangepakt en dat middelen beperkt zijn.
Wat zij wel verwachten, is dat meldingen serieus worden genomen, dat communicatie plaatsvindt en dat prioriteiten transparant worden vastgesteld.
Een klachtenlijn die nergens toe leidt, creëert slechts frustratie. Een overheid die niet terugkoppelt, verliest geloofwaardigheid. En bestuurders die jarenlang dezelfde problemen laten voortbestaan, ondermijnen het vertrouwen van de bevolking in de publieke dienstverlening.
De bewoners van de Wallerweg staan niet alleen. Hun verhaal weerspiegelt de ervaringen van vele andere buurten in Suriname waar inwoners zich afvragen waarom zij telkens achteraan in de rij lijken te staan.
Een samenleving kan niet worden opgebouwd met mooie beleidsstukken alleen. Uiteindelijk wordt goed bestuur zichtbaar in de straat waar mensen wonen. En voor veel burgers ligt daar nog een enorme uitdaging.
Ben M.D.
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
