Met de benoeming van een president-directeur, een operationeel directeur en een financieel directeur krijgt staatsmijnbouwbedrijf Grassalco voor het eerst in zijn geschiedenis een meerkoppige directiestructuur.
De regering presenteert dit als een stap richting versterking van de bedrijfsvoering, betere continuïteit en meer professionalisering.
Dat klinkt logisch.
Maar de echte vraag is niet of een meerkoppige directie op papier voordelen heeft.
De echte vraag is: heeft Grassalco daar op dit moment behoefte aan, en belangrijker nog, kan het bedrijf dat financieel dragen?
Een meerkoppige directie is geen doel op zich
In grote internationale ondernemingen is een meerkoppige directie normaal. Een CEO richt zich op strategie, een COO op operaties en een CFO op financiën. De taken zijn complex, de budgetten groot en de risico’s aanzienlijk.
Maar Grassalco is geen multinational.
Juist daarom moet de samenleving zich afvragen waarom een extra bestuurslaag noodzakelijk wordt geacht.
Wordt het bedrijf daadwerkelijk zo groot en complex dat één directeur de organisatie niet langer effectief kan aansturen? Of wordt er vooral gekozen voor meer bestuurders omdat daar politiek of bestuurlijk behoefte aan bestaat?
Een meerkoppige directie heeft alleen meerwaarde wanneer er duidelijke verantwoordelijkheden zijn, meetbare prestaties worden verwacht en de organisatie aantoonbaar efficiënter functioneert.
Meer directeuren betekenen niet automatisch beter bestuur.
Soms betekenen ze simpelweg hogere kosten.
Tegenstrijdige signalen over de financiële gezondheid
De discussie wordt extra relevant omdat er de afgelopen anderhalf jaar tegenstrijdige berichten over Grassalco naar buiten zijn gekomen.
Voormalig directeur Wesley Rozenhout stelde begin 2025 dat Grassalco zich had hersteld van een moeilijke periode, winstgevend was geworden en jaarlijks meer dan US$ 10 miljoen aan exportinkomsten genereerde. Ook werd gesproken over groeiende productie en een grotere bijdrage aan de staatskas.
Maar enkele maanden later klonk vanuit dezelfde organisatie een heel ander geluid.
Berto Sampi, die nu juist is benoemd tot operationeel directeur, verklaarde eerder dat Grassalco momenteel niet op winst draait en bovendien kampt met achterstanden in de financiële verslaglegging.
Volgens hem ontbreken actuele jaarrekeningen, waardoor zelfs moeilijk kan worden vastgesteld hoe lang het bedrijf al verliesgevend is.
Dat roept vragen op.
Als Grassalco financieel sterk staat, waarom zijn er dan zorgen over winstgevendheid en ontbrekende jaarrekeningen?
En als Grassalco inderdaad financieel kwetsbaar is, waarom wordt dan gekozen voor uitbreiding van de directie in plaats van verdere versterking van de operationele kernactiviteiten?
De rekening komt uiteindelijk bij de belastingbetaler terecht
Een president-directeur, operationeel directeur en financieel directeur brengen niet alleen drie salarissen met zich mee.
Daar komen dienstvoertuigen, representatiekosten, secretariële ondersteuning, vergoedingen en andere faciliteiten bij kijken.
Bij private ondernemingen is dat geen probleem wanneer de extra kosten leiden tot hogere omzet, meer winst en betere prestaties.
Maar bij staatsbedrijven ligt dat anders.
Daar is de aandeelhouder uiteindelijk de samenleving.
Juist daarom moet transparant worden gemaakt wat deze nieuwe structuur kost en welke concrete resultaten daarvan worden verwacht.
Hoeveel extra productie moet worden gerealiseerd?
Hoeveel meer exportinkomsten moeten worden gegenereerd?
Welke efficiëntiewinst wordt verwacht?
Zonder dergelijke doelstellingen ontstaat het risico dat de uitbreiding vooral symbolisch blijft.
Grassalco heeft grotere uitdagingen
Los van de directiestructuur lijken de grootste uitdagingen van Grassalco elders te liggen.
Het bedrijf heeft de afgelopen jaren te maken gehad met bestuurlijke discussies, onderzoeken naar interne processen, vragen over financiële transparantie en zelfs kwesties rond verdwenen goudvoorraden.
Daarnaast ontbreekt al jaren een consistente publieke rapportage over de financiële resultaten van het bedrijf.
Voor veel burgers is het daarom moeilijk te beoordelen of Grassalco werkelijk groeit, stagneert of achteruitgaat.
Misschien is de prioriteit op dit moment niet een grotere directie.
Misschien is de prioriteit een grotere transparantie.
Eerst resultaten, daarna uitbreiding
Niemand zal ontkennen dat goed bestuur essentieel is voor een staatsbedrijf.
Een financieel directeur kan waarde toevoegen wanneer de financiële administratie moet worden versterkt. Een operationeel directeur kan nuttig zijn wanneer productieactiviteiten sterk uitbreiden.
Maar een meerkoppige directie mag nooit een doel op zichzelf worden.
Zeker niet in een periode waarin staatsbedrijven steeds vaker worden geconfronteerd met vragen over efficiëntie, prestaties en publieke verantwoording.
De samenleving heeft recht op een eenvoudige uitleg:
Waarom zijn drie directeuren noodzakelijk?
Wat gaat dit kosten?
En vooral: welke concrete meerwaarde levert dit op?
Totdat die vragen overtuigend worden beantwoord, zal de benoeming van een driekoppige directie bij Grassalco eerder nieuwsgierigheid oproepen dan vertrouwen.
D. Karamat-Ali
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
