Ik merk het weleens op. In het Surinaamse werkleven ontstaat een stille maar opvallende trend. Wie ontevreden is over het salaris of over gemaakte afspraken kiest er soms voor om plots weg te blijven.
Geen telefoontje, geen bericht, geen enkele uitleg. Alleen stilte die voor werkgevers en collega’s lastig te plaatsen is.
De onverwachte impact van plots wegblijven
Laatst sprak ik een ondernemer uit Paramaribo die nog steeds geen verklaring heeft gekregen voor het vertrek van een medewerker die jarenlang betrouwbaar leek. Van de ene op de andere dag kwam de man niet meer opdagen.
Zijn telefoon bleef uit en berichten werden nooit beantwoord. De werkgever zei dat er geen enkele aanwijzing was dat er iets speelde. “Met een gewoon gesprek waren we misschien tot een oplossing gekomen,” vertelde hij, bijna bedrukt.
Ook in andere districten komen soortgelijke situaties voor. Soms denkt men de eerste dagen dat iemand ziek is of te maken heeft met een noodsituatie, tot blijkt dat de werknemer definitief weg is.
De plotselinge afwezigheid brengt het werkproces in de war. Collega’s moeten extra taken opvangen terwijl niemand begrijpt waarom het zo abrupt is gegaan. Dat gebrek aan duidelijkheid werkt nog lang door in een team.
Waarom openheid veel problemen had kunnen voorkomen
Deskundigen wijzen erop dat directe communicatie altijd beter werkt dan verdwijnen zonder uitleg. Onvrede over salaris of afspraken is begrijpelijk, maar door het bespreekbaar te maken kan er naar een oplossing worden gezocht.
Werkgevers die openstaan voor feedback en werknemers die durven praten, bouwen aan vertrouwen en voorkomen dat relaties onnodig beschadigd raken. In een kleine samenleving als de onze is een oprecht gesprek vaak waardevoller dan men denkt.
Ida Thornhil
Docente / Auteur / Columniste
