Het initiatief van de NPS-fractie om een deel van haar verhoogde bezoldiging te bestemmen voor sociale projecten, klinkt op papier nobel—maar het is moeilijk om niet te zien wat hier werkelijk gebeurt: een pleister op een schaamteloze wonde.
In een land waar armoede en sociale ongelijkheid diepgeworteld zijn, voelt het ronduit schrijnend dat volksvertegenwoordigers zichzelf een brutoloon van SRD 144.000 toekennen, terwijl de samenleving kreunt onder economische druk.
Een gift verpakt als verontschuldiging?
Door SRD 120.000 “terug te geven” lijkt de fractie eigenlijk te erkennen dat de salarisverhoging buiten proportie is.
Maar dit soort gebaren riekt naar damage control in plaats van oprechte solidariteit.
Want als het werk van DNA-leden inderdaad “vrijwillig” en “ter dienst van de samenleving” is, waarom dan een beloning die het minimumloon duizendvoudig overschrijdt?
Waar blijft de structurele solidariteit?
Een fonds oprichten en geld schenken is geen substituut voor rechtvaardig beleid.
Echte solidariteit begint bij het afwijzen van overdadige vergoedingen en het voeren van principieel beleid dat de noden van het volk centraal stelt.
Nu komt het over alsof parlementariërs zichzelf verrijken en achteraf met een deel van die verrijking hun geweten proberen te sussen.
Transparantie is geen troostprijs
Zolang fundamentele ongelijkheid blijft bestaan tussen machtshebbers en burgers, zal geen enkel “transparant beheer” van fondsen het gevoel van sociale onrechtvaardigheid wegnemen.
Wat nodig is, is moreel leiderschap. Leiders die hun functie niet gebruiken als persoonlijk voordeel, maar als maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Conclusie: een SRD 120.000 bijdrage per maand is slechts een echo van wat had moeten zijn—a refusal of excess.
Zonder het afstaan van overbodige privileges en een structurele herziening van parlementaire bezoldiging blijft dit gebaar oppervlakkig, politiek strategisch en vooral: hypocriet.
Rakesh Jhagroe
Adviesraadslid De Nieuwe Leeuw
