Vrijwel dagelijks worden Surinamers geconfronteerd met berichten over aanrijdingen, gewonden, zwaar letsel en verkeersdoden.
Op de wegen van ons land lijken ongelukken inmiddels zo gewoon te zijn geworden dat velen nauwelijks nog opkijken van de volgende melding over een voertuig dat in een trens is beland, een frontale botsing of een bestuurder die de controle over het stuur verloor.
Toch zou iedere aanrijding ons opnieuw moeten laten nadenken over een pijnlijke realiteit: ondanks alle campagnes, waarschuwingen en verdrietige ervaringen wil het maar niet lukken om ons verkeersgedrag structureel te veranderen.
Verkeersregels zijn geen vrijblijvende adviezen
Verkeersregels bestaan niet om mensen te pesten. Zij zijn opgesteld om levens te beschermen. Toch lijkt het alsof een deel van de samenleving verkeersregels beschouwt als vrijblijvende aanbevelingen in plaats van wettelijke verplichtingen.
Te hard rijden, gevaarlijk inhalen, rijden onder invloed, appen achter het stuur, geen richting aangeven, geen rekening houden met voetgangers en fietsers, en agressief rijgedrag zijn nog steeds dagelijkse verschijnselen op onze wegen.
Iedereen kent de regels. Het probleem is niet dat we ze niet kennen. Het probleem is dat velen ervoor kiezen zich er niet aan te houden.
Een gebrek aan respect voor elkaar
Verkeersveiligheid gaat uiteindelijk niet alleen over regels, maar ook over respect. Respect voor het leven van anderen. Respect voor medeweggebruikers. Respect voor gezinnen die verwachten dat hun geliefden veilig thuiskomen.
Wanneer iemand bewust veel te hard rijdt, gevaarlijk inhaalt of onder invloed achter het stuur kruipt, brengt die persoon niet alleen zichzelf in gevaar. Hij of zij neemt ook onverantwoord risico met het leven van onschuldige weggebruikers.
Dat is niet alleen onverstandig gedrag. Het is asociaal gedrag.
Hoeveel slachtoffers zijn nog nodig?
Jaar na jaar worden verkeersstatistieken gepubliceerd. Jaar na jaar zien we nieuwe slachtoffers. Families verliezen vaders, moeders, kinderen, broers en zussen. Anderen blijven voor de rest van hun leven achter met lichamelijke beperkingen of psychische trauma’s.
Toch lijkt het alsof iedere nieuwe tragedie slechts tijdelijk indruk maakt. Enkele dagen later hervatten velen opnieuw hetzelfde gevaarlijke gedrag dat mede verantwoordelijk is voor de hoge aantallen verkeersslachtoffers.
De vraag dringt zich op hoeveel gewonden en verkeersdoden er nog nodig zijn voordat er werkelijk een mentaliteitsverandering plaatsvindt.
Handhaving alleen is niet genoeg
Strengere controles en handhaving blijven noodzakelijk. Overtreders moeten weten dat gevaarlijk verkeersgedrag consequenties heeft. Maar handhaving alleen zal het probleem niet oplossen.
Verkeersveiligheid begint uiteindelijk bij persoonlijke verantwoordelijkheid. Geen enkele politieagent kan in iedere straat aanwezig zijn. Geen enkele controle kan voortdurend naast iedere bestuurder rijden.
De belangrijkste verkeerscontrole zit achter het stuur: het geweten van de bestuurder zelf.
Tijd voor een andere verkeerscultuur
Suriname heeft behoefte aan een verkeerscultuur waarin veiligheid belangrijker wordt dan haast, ego of roekeloosheid.
Een cultuur waarin hoffelijkheid geen uitzondering is, maar de norm. Een cultuur waarin verkeersregels worden nageleefd omdat mensen begrijpen dat zij levens beschermen.
De infrastructuur kan worden verbeterd. De wegen kunnen worden verbreed. Er kunnen meer verkeersborden worden geplaatst. Maar zolang ons gedrag niet verandert, zullen ongelukken blijven plaatsvinden.
Een verantwoordelijkheid van ons allemaal
De verantwoordelijkheid ligt niet alleen bij de overheid, de politie of verkeersinstanties. Zij ligt bij iedere weggebruiker. Bij iedere bestuurder, motorrijder, fietser en voetganger.
Zolang wij verkeersregels blijven negeren, agressief blijven rijden en onvoldoende rekening houden met elkaar, zullen de berichten over nieuwe verkeersslachtoffers ons blijven achtervolgen.
De pijnlijke conclusie is dat Suriname niet alleen een verkeersprobleem heeft, maar vooral een gedragsprobleem. En zolang dat niet wordt aangepakt, zullen wij blijven rouwen om slachtoffers die vaak voorkomen hadden kunnen worden.
Ephata Mijnals
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
