Het is van belang dat iemand een heldere visie poneert waar de VHP wat aan heeft. Al dat geklaag in DNA door VHP- fossielen is leuk vermaak maar de toekomst van de partij is waar het uiteindelijk om gaat.
En daar moeten de VHP-fossielen helaas een rol bij gaan spelen. Vandaar dit stuk, een brief aan Glen Oehlers, die nu de nieuwe voorzitter van de VHP is geworden. Na de 10 geboden, hier de 10 overwegingen! En u mag dit keer net als bij de bijbel meelezen!
Want net als bij de 10 geboden: Zonder de 10 geboden geen Christendom.
En nu: Zonder Santan Dharm geen VHP!
Het is een lang stuk dus schenk een lekker sapje en ga er even voor zitten.
De 10 overwegingen voor de nieuwe voorzitter
Met het overlijden van Chan Santokhi is binnen de Vooruitstrevende Hervormingspartij(VHP) een nieuw tijdperk aangebroken. De partij, decennialang geleid door sterke persoonlijkheden met een bijna historische status binnen de Hindostaanse gemeenschap, staat nu onder leiding van Glen Oehlers.
Zijn benoeming is niet zomaar een organisatorische wisseling van de wacht, maar een politieke stresstest voor de VHP zelf.
Achter de façade van partijdiscipline en institutionele continuïteit schuilt namelijk een veel diepere vraag: wat wil de VHP eigenlijk zijn in het Suriname van morgen?
Wil de partij koste wat kost transformeren naar een brede multi-etnische volkspartij of moet zij juist eerst opnieuw begrijpen waar haar historische kracht, identiteit en legitimiteit werkelijk vandaan komen?
Die vraag zal bepalen of Glen Oehlers de geschiedenis ingaat als de man die de VHP opnieuw stabiliseerde en richting de verkiezingsoverwinning van mei 2030 leidde, of als de voorzitter onder wie de partij langzaam haar fundament verloor.
Oehlers moet beseffen dat leiderschap soms betekent dat je ruimte maakt voor een betere leider
Een van de eerste en misschien meest onderschatte kwaliteiten van groot leiderschap is zelfbeheersing. Niet iedere voorzitter hoeft automatisch de ultieme leider of toekomstige presidentskandidaat van de partij te zijn.
Dat klinkt eenvoudig, maar in de Surinaamse politiek is het revolutionair. Te vaak worden partijen gegijzeld door ego’s, persoonlijke ambities en een cultuur waarin leiders zich vastklampen aan posities, zelfs wanneer duidelijk wordt dat een jongere, intelligentere of meer charismatische figuur meer draagvlak heeft onder de bevolking. Voor Glen Oehlers ligt hier direct een belangrijke strategische keuze.
Hij moet serieus overwegen of hij zelf op lange termijn de electorale locomotief van de partij moet zijn, of dat zijn grootste historische bijdrage misschien juist kan bestaan uit het creëren van ruimte voor een jongere generatie leiders die intellectueel sterk, communicatief modern en breed gedragen zijn binnen de partijbasis.
Dat vereist politieke volwassenheid. De VHP heeft behoefte aan meritocratie, niet aan hofpolitiek. De partij moet weer een organisatie worden waarin talent, visie, discipline en intellect zwaarder wegen dan vriendjespolitiek, afkomst of interne loyaliteitsnetwerken.
Als Oehlers die cultuurverandering durft door te voeren, kan hij zichzelf juist sterker maken als voorzitter.
De VHP kan de sociologische realiteit van haar achterban niet blijven ontkennen
Binnen moderne politieke marketing leeft vaak de drang om etnische realiteiten te ontkennen uit angst om ouderwets of conservatief over te komen, maar politiek die losstaat van sociologische realiteit eindigt altijd in electorale verwarring.
De waarheid is dat het overgrote deel van de VHP-achterban bestaat uit Sanatan Hindostanen. Dat is geen belediging richting anderen, maar een demografisch en historisch gegeven.
Binnen de Hindostaanse gemeenschap bestaat bovendien een duidelijke numerieke verhouding tussen Sanatan Hindoes en Arya Samajis. In brede lijnen is de Sanatan-groep verreweg dominant en politiek heeft dat gevolgen voor legitimiteit en draagvlak.
Een partij die democratisch wil functioneren kan niet langdurig handelen alsof die verhoudingen irrelevant zijn. Dat betekent niet dat Arya Samajis geen leidende rol mogen spelen.
Integendeel, de Arya Samaj-beweging heeft historisch intellectuelen, hervormers en sterke maatschappelijke figuren voortgebracht, maar het betekent wel dat de partijleiding voortdurend rekening moet houden met de psychologische herkenbaarheid van leiderschap binnen de achterban.
Wanneer een partijtop te ver verwijderd raakt van de emotionele identiteit van haar basis ontstaat vervreemding en precies daar ligt een risico voor de VHP.
De droom van multi-etniciteit moet gebaseerd zijn op realisme, niet op illusies
Vrijwel iedere grote leider van de VHP heeft geprobeerd de partij breder te maken dan haar traditionele achterban. Jagernath Lachmon probeerde bruggen te slaan met andere bevolkingsgroepen en Chan Santokhi probeerde hetzelfde via modern staatsbestuur, internationale uitstraling en brede coalitievorming.
Maar de electorale realiteit bleef grotendeels hetzelfde: de stabiele kern van de VHP bleef Hindostaans. Daarom moet Oehlers oppassen voor politieke zelfmisleiding. De recente zetelverliezen van de VHP kwamen waarschijnlijk niet primair vanuit de trouwe Sanatan-achterban of vanuit Arya Samajis.
De grootste verschuiving vond vermoedelijk plaats onder niet-Hindostaanse kiezers die tijdelijk richting de VHP trokken tijdens de machtsperiode van de partij, maar later opnieuw vertrokken naar andere politieke alternatieven.
De 2 zetels die VHP verloor (van 19 naar 17), komt waarschijnlijk van de opportunisten die niet hindoestaans waren en dus weer zijn gevlucht met hun stem.
Dat betekent dat multi-etnische expansie vluchtig kan zijn wanneer zij niet gebaseerd is op diep ideologisch vertrouwen. Een partij kan niet alleen groeien op marketing, slogans en imago. Mensen stemmen uiteindelijk op herkenning, vertrouwen en culturele nabijheid.
De VHP moet haar fundament in de Sanatan Dharm erkennen
Hier ligt misschien wel het meest controversiële maar tegelijk meest fundamentele punt. De VHP is historisch niet los te zien van de beschavingswaarden van de Sanatan Dharm, niet als religieuze organisatie, maar als culturele en morele voedingsbodem van haar achterban.
Begrippen als harmonie, familie-eer, discipline, gemeenschapszin, respect voor ouderen, spirituele ontwikkeling, vooruitgang via educatie en sociale verantwoordelijkheid zijn diep geworteld in de cultuur van de Hindostaanse gemeenschap die de partij decennialang heeft gedragen.
Dat fundament ontkennen uit angst om “niet modern genoeg” te lijken zou strategische zelfvernietiging zijn. Juist vanuit dat fundament kan de partij universele waarden uitdragen, want de Sanatan Dharm bevat van oorsprong geen gesloten nationalistisch model maar juist een brede beschavingsvisie gebaseerd op harmonie, evenwicht en respect voor diversiteit.
Oehlers moet daarom begrijpen dat modernisering niet betekent dat je je fundament afbreekt. Modernisering betekent dat je je fundament vertaalt naar een nieuwe tijd.
Zonder Sanatan Dharm geen Arya Samaj
Binnen de Hindostaanse gemeenschap wordt vaak gedaan alsof Sanatan Dharm en Arya Samaj twee volledig losstaande werelden zijn, maar historisch klopt dat niet.
De Arya Samaj is een hervormingsbeweging die voortkwam uit de bredere Hindoe-beschaving en die veel universele principes van de Sanatan Dharm heeft overgenomen en opnieuw geïnterpreteerd. De term “Samaj” betekent letterlijk vereniging, stroming of beweging en het is geen afzonderlijke dharmische beschaving zoals de duizenden jaren oude Sanatan-traditie.
Dat betekent niet dat Arya Samaj inferieur is. Het betekent simpelweg dat haar historische wortels verbonden blijven met de bredere Sanatan-beschaving. Voor Oehlers is dit relevant omdat hij moet begrijpen waar de diepste culturele loyaliteiten van de VHP-basis liggen.
Wanneer een partijleiding dat historische fundament negeert of minimaliseert creëert zij onnodige spanning binnen de eigen achterban.
Multi-etniciteit kan niet gebouwd worden op “Picolet-politiek”
In de Surinaamse politiek wordt te vaak gedacht dat mooie woorden voldoende zijn om maatschappelijke realiteit te overstijgen, maar politiek is geen reclamecampagne.
Een partij die werkelijk multi-etnisch wil worden moet eerst een geloofwaardig ideologisch fundament hebben dat mensen van verschillende achtergronden aantrekt op basis van gedeelde waarden en niet op basis van tijdelijke emoties of oppervlakkige slogans.
Dat is precies waar de VHP de fout dreigt te maken wanneer zij multi-etniciteit reduceert tot symboliek. “Picolet-politiek” — veel verpakking en weinig inhoud — werkt misschien tijdelijk op sociale media, maar niet op lange termijn binnen een samenleving die diep cultureel en historisch georganiseerd blijft.
Oehlers moet beseffen dat de VHP pas werkelijk aantrekkelijk kan worden voor andere bevolkingsgroepen wanneer zij stevig geworteld blijft in haar eigen waarden en van daaruit vertrouwen uitstraalt. Sterke identiteiten bouwen bruggen. Zwakke identiteiten zoeken voortdurend goedkeuring.
Een verkeerde koers zal de Hindostaanse basis vervreemden
Een van de grootste fouten die politieke elites maken is denken dat traditionele achterbannen automatisch loyaal blijven ongeacht de koers van de partij. Dat is gevaarlijk naïef. Hindostaanse kiezers zullen zich niet tegen de VHP keren omdat zij modernisering afwijzen.
Integendeel, de Hindostaanse gemeenschap behoort historisch juist tot de meest vooruitstrevende en educatiegerichte groepen in Suriname.
Maar mensen keren zich wel af wanneer zij het gevoel krijgen dat hun partij zichzelf niet meer begrijpt. Wanneer de leiding een ideologisch warrige koers vaart zonder duidelijke principes ontstaat psychologische vervreemding. Kiezers herkennen zichzelf niet meer in de taal, houding of prioriteiten van hun eigen partij.
Dat gevaar mag Oehlers absoluut niet onderschatten, want electorale erosie begint zelden met grote explosies. Zij begint met stille emotionele afstand. We zien juist dat de hindostaanse jongeren in Suriname in de diversiteit die ze laten zien toch sterk terug gaan naar hun roots, hun cultuur en hun identiteit. Je ziet dit op huwelijken en feesten, dan waan je je al gauw in een Bollywood film.
Ook bij andere etniciteiten zie je bij jongeren steeds meer een neiging naar hun oorspronkelijke roots. De VHP en Oehlers moeten dit besef overwegen. Dus diversiteit ja, maar identiteit op nummer 1.
De VHP moet gezuiverd worden van opportunisten en “koekenbakkers”
Misschien wel het grootste interne gevaar voor de VHP is niet de oppositie, maar de kwaliteit van sommige mensen binnen de eigen structuren. Iedere partij die lang regeert trekt opportunisten aan.
Mensen zonder ideologie, zonder discipline en zonder inhoudelijke meerwaarde, maar met een scherp instinct voor macht, invloed en persoonlijke voordelen.
Dat type mens vernietigt langzaam de cultuur van een organisatie. Binnen de VHP zijn te veel figuren actief geweest die politiek behandelen als sociaal netwerk, statusproject of toegangspoort tot persoonlijke verrijking. Oehlers moet hier hard tegen optreden, niet via populistische zuiveringen maar via professionalisering.
De partij moet opnieuw een technocratische cultuur ontwikkelen waarin deskundigheid, loyaliteit aan principes en professionele kwaliteit centraal staan. Dat vereist moeilijke keuzes, maar het is noodzakelijk als de VHP opnieuw serieus genomen wil worden als bestuursmachine richting 2030.
Ik denk zelf dat Oehlers van nature “Koekenbakkers” en andere onzuivere laag ontwikkelde figuren gaat weren omdat hij van nature geen aantrekkingskracht en ruimte geeft aan dit soort vrijages en benaderingen. Oehlers praat geen “koekenbakkers taal” en weet ook niet hoe dat te spreken. Dus de losers blijven weg bij hem en zo ook bij de partij. Die mogen naar de NDP.
De positie van vrouwen binnen de VHP moet radicaal veranderen
De manier waarop vrouwen binnen veel Surinaamse politieke partijen behandeld worden is een stille schande. Te vaak worden vrouwen gezien als campagneversiering, symbolische vertegenwoordiging of ondersteunende figuren rond middelmatige mannelijke leiders.
Ook binnen de VHP bestaat dat probleem. Intelligente, hoogopgeleide en capabele vrouwen krijgen niet altijd de invloed die zij verdienen. In sommige gevallen worden zij zelfs bewust klein gehouden door interne machtsstructuren die bang zijn voor sterke vrouwelijke persoonlijkheden.
Daar moet Oehlers mee afrekenen, niet met oppervlakkige genderretoriek maar met echte institutionele verandering.
Wanneer competente vrouwen zichtbaar leidinggevende posities krijgen binnen de partij verandert niet alleen het imago van de VHP, maar stijgt vaak ook de kwaliteit van besluitvorming aanzienlijk.
Een moderne partij kan het zich simpelweg niet permitteren om de helft van haar intellectueel potentieel te marginaliseren. Vrouwen binnen de partij zijn geen vermaaksel van ondermaatse VHP-mannen, een belangrijk besef voor Oehlers.
Zonder ideologisch fundament zal multi-etniciteit mislukken
Uiteindelijk komen alle bovenstaande punten terug bij één centrale waarheid: een partij zonder stevig ideologisch fundament overleeft niet. Hoe aantrekkelijk het woord “multi-etnisch” ook klinkt, het blijft leeg wanneer het niet verbonden is aan een duidelijke morele en culturele basis.
Voor de VHP ligt die basis historisch in de normen en waarden die diep verbonden zijn met de Sanatan Dharm: harmonie, verantwoordelijkheid, respect, vooruitgang, discipline, gemeenschap en spirituele waardigheid.
Dat fundament hoeft niemand uit te sluiten. Integendeel, juist universele waarden maken brede samenwerking mogelijk. Maar universele waarden kunnen alleen geloofwaardig zijn wanneer zij voortkomen uit een sterke identiteit en niet uit politieke onzekerheid of marketingstrategieën.
Glen Oehlers moet daarom beseffen dat de VHP niet sterker wordt door haar wortels te ontkennen. Zij wordt sterker door haar wortels te begrijpen, te moderniseren en strategisch te vertalen naar een nieuwe generatie kiezers.
Want uiteindelijk blijft één harde politieke waarheid overeind: zonder de stem van de Sanatan-achterban bestaat er geen stabiele electorale ruggengraat voor de VHP. Zonder dat fundament zal geen enkele voorzitter duurzaam gedragen worden en zonder dat fundament houdt uiteindelijk ook de VHP zelf op te bestaan.
Conclusie
De komst van Glen Oehlers als voorzitter van de Vooruitstrevende Hervormingspartij markeert veel meer dan een gewone machtswisseling binnen een politieke partij. Het markeert het begin van een beslissende fase waarin de VHP moet bepalen wat zij werkelijk wil zijn in het Suriname van de toekomst.
De partij kan niet langer blijven zweven tussen historische realiteit en politieke marketing. Zij zal keuzes moeten maken die niet gebaseerd zijn op slogans, emoties of tijdelijke electorale modeverschijnselen, maar op een helder begrip van haar oorsprong, haar achterban en haar ideologische fundament.
De grootste uitdaging voor Oehlers is daarom niet simpelweg het winnen van verkiezingen in mei 2030. Zijn grootste uitdaging wordt het herstellen van intellectuele eerlijkheid binnen de partij.
De VHP moet opnieuw begrijpen dat haar kracht nooit uitsluitend heeft gelegen in verkiezingsmachines, coalities of mediacampagnes, maar in de diepe culturele verbondenheid met een grote Hindostaanse achterban die zich historisch herkende in de normen en waarden waar de partij voor stond.
Dat fundament is niet ontstaan uit opportunisme, maar uit een beschavingsvisie die geworteld is in de Sanatan Dharm en die generaties Hindostanen richting, discipline, gemeenschapszin en maatschappelijke ambitie heeft gegeven.
Juist daarom moet Oehlers voorzichtig omgaan met de ambitie om van de VHP een breed gedragen multi-etnische partij te maken.
Multi-etniciteit is geen strategie die werkt via mooie toespraken of politieke cosmetica. Suriname is een samenleving waarin cultuur, geschiedenis en groepsidentiteit nog altijd een enorme rol spelen in politiek gedrag. Iedere leider die denkt dat deze realiteit eenvoudig kan worden overstegen met moderne marketingtaal, onderschat de psychologie van de kiezer.
Dat hebben eerdere leiders van de VHP al ervaren. Zowel Jagernath Lachmon als Chan Santokhi hebben geprobeerd de partij breder te positioneren, maar uiteindelijk bleef de electorale ruggengraat van de VHP stevig Hindostaans.
Dat betekent niet dat de partij gesloten moet worden voor andere bevolkingsgroepen. Integendeel. Maar echte verbreding kan alleen plaatsvinden vanuit een sterke identiteit, niet vanuit identiteitsverwarring.
Een partij die haar eigen fundament verloochent om anderen aan te trekken, verliest uiteindelijk zowel haar oude als haar nieuwe achterban.
Daarom moet Oehlers begrijpen dat de Sanatan-achterban geen obstakel vormt voor modernisering, maar juist de noodzakelijke basis is van waaruit de partij geloofwaardig kan groeien.
Daarnaast ligt er voor Oehlers een zware interne opdracht. De VHP zal moeten professionaliseren, opportunisten moeten verwijderen en opnieuw een cultuur moeten creëren waarin kwaliteit, deskundigheid en discipline centraal staan.
Ook de rol van vrouwen binnen de partij zal fundamenteel moeten veranderen. Een moderne politieke organisatie kan niet blijven functioneren met structuren waarin vrouwelijk talent systematisch wordt onderschat of gemarginaliseerd.
Uiteindelijk zal het succes of falen van Glen Oehlers afhangen van één fundamentele keuze: probeert hij de VHP om te vormen tot een partij zonder duidelijke culturele ruggengraat, of kiest hij ervoor om de historische identiteit van de partij eerlijk te erkennen en van daaruit stap voor stap te moderniseren?
Alleen de tweede weg biedt werkelijk perspectief richting 2030. Want zonder de stem, loyaliteit en morele basis van de Sanatan-achterban bestaat er uiteindelijk geen stabiele toekomst voor de VHP.
De weg naar mei 2030 begint daarom niet bij slogans over vernieuwing. De weg naar 2030 begint bij één vraag die Glen Oehlers zichzelf moet stellen: durft hij de waarheid over de VHP werkelijk onder ogen te zien?
En die is: Zonder Santan Dharm geen VHP!
Dr. Ashwin Ramcharan
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via info@gfcnieuws.com of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
