We blijven maar praten over veiligheid alsof het iets is dat alleen door instanties geregeld moet worden.
Camera’s, politie, regels. Allemaal belangrijk, maar laten we eerlijk zijn: zonder sociale controle stelt het weinig voor. Wat ontbreekt in veel buurten is niet toezicht van bovenaf, maar betrokkenheid van mensen zelf.
De harde waarheid is dat we elkaar steeds minder aanspreken. We zien vreemde situaties, verdachte bewegingen of simpelweg asociaal gedrag, en we kijken weg. Waarom? Gemak, angst of onverschilligheid.
Maar precies daar gaat het mis. Een buurt waarin niemand iets zegt, wordt een speelveld voor mensen die de grenzen opzoeken of eroverheen gaan.
Een zwijgende buurt is een zwakke buurt
Sociale controle is geen bemoeizucht, het is verantwoordelijkheid. Het is weten wie je buren zijn, zien wanneer iets niet klopt en durven handelen. Niet door ruzie te zoeken, maar door aanwezigheid te tonen.
Een simpele vraag, een blik, een melding kan al genoeg zijn om problemen te voorkomen.
Waar mensen elkaar kennen, wordt criminaliteit automatisch moeilijker. Waar iedereen langs elkaar heen leeft, krijgen problemen vrij spel. Zo simpel is het.
We laten kansen liggen door passiviteit
We onderschatten hoeveel winst hier te behalen valt. Geen miljoenenprojecten, geen ingewikkeld beleid. Gewoon mensen die opletten, communiceren en elkaar niet laten vallen. Maar zolang we blijven denken dat “iemand anders” het wel oplost, verandert er niets.
Een veilige buurt begint niet alleen bij de overheid, maar bij de voordeur. Bij jouw houding. Blijf je wegkijken, of ga je eindelijk deel uitmaken van de oplossing?
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
