De recente opmerkingen van Winston Ramautarsing over de aankomende olie-inkomsten vanaf 2028 leggen een breder, en eigenlijk actueler probleem bloot dan alleen toekomstig financieel beleid.
Zijn vergelijking tussen uitgaven aan afvalophaling en onderwijs raakt aan een ongemakkelijke realiteit: de huidige begrotingsprioriteiten van de overheid laten een scheve waardering zien van wat een samenleving werkelijk draagt en ontwikkelt.
Want nog los van olie of economische schokken is er vandaag al iets fundamenteel mis met de manier waarop middelen worden verdeeld.
Afval als structurele kostenpost, onderwijs als sluitpost
Dat er aanzienlijke bedragen worden uitgegeven aan afvalophaling is op zichzelf niet vreemd. Afvalbeheer is een basisdienst van de overheid en noodzakelijk voor volksgezondheid en leefbaarheid. Maar het wordt problematisch wanneer deze uitgaven structureel hoger liggen dan investeringen in onderwijs.
Onderwijs is immers geen kostenpost in de klassieke zin, maar een investering in menselijk kapitaal, productiviteit en sociale stabiliteit.
Toch lijkt het in de praktijk vaker te functioneren als een sluitpost: belangrijk in woorden, maar ondergeschikt in cijfers.
De vraag die Ramautarsing impliciet stelt, is eenvoudig maar confronterend: hoe kan een land dat zich voorbereidt op toekomstige olie-inkomsten, vandaag al meer prioriteit geven aan het opruimen van afval dan aan het vormen van de mensen die die toekomst moeten dragen?
Een beleid dat symptomen beloont in plaats van oorzaken aanpakt
De onevenwichtige verdeling tussen afvalbeheer en onderwijs wijst op een dieper beleidsprobleem. Afvalophaling is zichtbaar, direct en politiek tastbaar. Het is een dienst waarvan de afwezigheid onmiddellijk leidt tot klachten en maatschappelijke druk.
Onderwijs daarentegen werkt langzaam. De resultaten zijn pas op lange termijn zichtbaar en vaak moeilijker politiek te verzilveren. Het gevolg is dat beleid sneller reageert op zichtbare problemen dan investeert in structurele oplossingen.
Zo ontstaat een vicieuze cirkel waarin symptomen worden beheerd, maar oorzaken blijven bestaan.
De prijs van ondergewaardeerd onderwijs
Wanneer een samenleving structureel minder investeert in onderwijs dan in operationele diensten zoals afvalophaling, betaalt ze daar op termijn een hoge prijs voor.
Zwakker onderwijs leidt tot lagere arbeidsproductiviteit, beperkte innovatie en een overheid die steeds afhankelijker wordt van externe expertise en tijdelijke oplossingen.
In die context worden toekomstige olie-inkomsten geen hefboom voor ontwikkeling, maar eerder een risico op verspilling.
Zonder goed opgeleid menselijk kapitaal wordt geld immers geen motor van vooruitgang, maar een bron van inefficiëntie en ongelijkheid.
Afval en onderwijs als spiegel van prioriteiten
De vergelijking tussen afvalophaling en onderwijs is uiteindelijk meer dan een begrotingstechnische observatie. Het is een spiegel van hoe een land zichzelf begrijpt.
Afval verwijdert wat ongewenst is uit het zicht. Onderwijs bouwt wat nodig is voor de toekomst. Wanneer het eerste meer middelen krijgt dan het tweede, zegt dat iets over de kortetermijnlogica die beleid stuurt.
Het gaat dus niet alleen om bedragen, maar om richting.
Conclusie: wat we vandaag weggooien, bepaalt morgen wat we missen
De kritiek op de huidige uitgavenstructuur is uiteindelijk een waarschuwing voor de toekomst. Een land dat meer investeert in het opruimen van afval dan in het opleiden van zijn bevolking, legt de basis voor structurele afhankelijkheid, ook al komen er straks olie-inkomsten binnen.
Echte ontwikkeling begint niet bij de vraag hoeveel geld er beschikbaar is, maar bij de vraag waarin een samenleving bereid is het eerst te investeren.
Ben M.D.
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
