Weer een kind. Weer een leven dat nooit de kans krijgt om volwassen te worden. Weer een naam die wordt toegevoegd aan een lijst die nooit had mogen bestaan.
Lieve kinderen van Suriname: het spijt ons. Niet als loze woorden, maar als een pijnlijke erkenning van collectief falen.
Wij, volwassenen, ouders, beleidsmakers, buren, instellingen en samenleving, hebben jullie niet voldoende beschermd. En dat is de hardste waarheid die we onder ogen moeten zien.
Wanneer bescherming faalt
Een kind hoort veilig te zijn. Punt.
Veilig in huis. Veilig bij familie. Veilig bij mensen die zeggen: “Ik zorg voor jou.”
Wanneer juist die omgeving verandert in een plaats van angst en geweld, is dat geen individueel drama alleen. Dat is een maatschappelijk failliet.
We hebben te vaak signalen genegeerd. Te vaak gedacht: “Het is niet mijn zaak.”
Te vaak gezwegen waar we hadden moeten ingrijpen.
Te vaak weggekeken waar waakzaamheid levens had kunnen redden.
Aan de kinderen die we verloren
Aan jullie die er niet meer zijn:
Wij hadden scherper moeten kijken. Sneller moeten handelen. Dapperder moeten zijn.
Jullie dood mag geen statistiek worden, geen kort nieuwsbericht, geen tijdelijke verontwaardiging. Jullie verdienen herinnerd te worden als kinderen met dromen, met lachjes, met toekomst.
Het spijt ons dat liefde het verloor van geweld.
Het spijt ons dat bescherming te laat kwam.
Aan de kinderen die nu bang zijn
Aan jullie die met angst gaan slapen:
Die bij elk hard geluid opschrikken.
Die zich afvragen of volwassenen wel te vertrouwen zijn.
Die angst is niet van jullie. Die angst is óns falen.
Jullie hadden moeten opgroeien met zekerheid, niet met wantrouwen.
Woede, verdriet en verantwoordelijkheid
Bij UMA voelen wij boosheid. Intens verdriet. Maar vooral verantwoordelijkheid.
Want rouwen zonder handelen is zinloos.
Sorry zeggen zonder verandering is leeg.
Dit is het moment waarop Suriname zichzelf een harde vraag moet stellen:
Hoeveel kinderen moeten er nog sterven voordat bescherming écht prioriteit wordt?
Bescherming vraagt meer dan wetten op papier.
Het vraagt toezicht, sociale vangnetten, opvoedondersteuning, mentale zorg, moed om in te grijpen en een samenleving die elkaar durft aan te spreken.
Een belofte, geen afsluiting
Onze “sorry” mag geen einde zijn, maar een begin.
Een begin van structurele bescherming.
Van systemen die werken vóór kinderen, niet pas na een tragedie.
Van een cultuur waarin elk kind ieders verantwoordelijkheid is.
Lieve kinderen van Suriname:
Jullie verdienen veiligheid.
Jullie verdienen rust.
Jullie verdienen een toekomst zonder angst.
Het spijt ons dat we daar vandaag nog niet zijn.
Maar we beloven: wegkijken is geen optie meer.
UMA
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
