De tragedie waarbij negen mensen om het leven kwamen, onder wie kinderen, heeft Suriname diep geraakt.
Rouw, woede en onbegrip overheersen — terecht.
Toch is er één ongemakkelijke vraag die we niet mogen ontwijken: had ook de verdachte recht op bescherming?
Het antwoord is eenvoudig en oncomfortabel: ja.
Zodra iemand is aangehouden, rust op de staat een duidelijke plicht: bescherming bieden, ook tegen zelfbeschadiging, zeker wanneer bekend is dat iemand psychisch instabiel is. Bescherming in detentie is geen gunst en geen medelijden, maar een juridische en morele verantwoordelijkheid.
Als die bescherming faalt, raakt dat niet alleen de verdachte, maar het fundament van de rechtsstaat zelf. Rechten zijn geen beloning voor goed gedrag; zij zijn onvoorwaardelijk.
Het argument dat iemand na zo’n daad “geen bescherming verdient” is begrijpelijk, maar gevaarlijk. Zodra rechten afhankelijk worden van morele verontwaardiging, verschuift rechtspraak richting vergelding. Dan bepalen emoties, en niet principes, hoe ver bescherming reikt.
Deze tragedie roept ook vragen op over de privésfeer. Er waren signalen van psychische ontwrichting, relationele spanningen en kinderen in een kwetsbare positie.
Achteraf lijkt veel duidelijk; vooraf handelen mensen echter vaak vanuit angst, uitputting en een gebrek aan ondersteuning. Dat vraagt om betere begeleiding, zorgvuldige risicobeoordeling en nauwere samenwerking tussen zorg, justitie en sociale instanties.
Wat hier werkelijk zichtbaar wordt, is een structureel probleem: psychische nood wordt vaak pas serieus genomen wanneer het escaleert. Crisisprotocollen schieten tekort, training in suïcidepreventie ontbreekt of is onvoldoende, en verantwoordelijkheden zijn versnipperd.
Een volwassen samenleving rouwt om de slachtoffers, ondersteunt de nabestaanden én durft tegelijk te erkennen dat ook de verdachte recht had op bescherming — om onze morele en juridische maat te bewaken, eerder dan om hem te sparen.
Want uiteindelijk geldt: wie het leven wil beschermen, moet dat doen zonder voorwaarden, juist wanneer dat het moeilijkst voelt.
R. Tjauw-Foe
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
