Eerder deze week herdachten we World Prematurity Day (WPD), een dag die wereldwijd stilstaat bij de allerkleinsten onder ons: baby’s die te vroeg, te licht en vaak te kwetsbaar beginnen aan hun leven.
Voor velen is het een abstract begrip, maar voor ouders zoals ik is het een herinnering die diep in het hart gegrift staat.
Mijn twee dochters kwamen veel te vroeg ter wereld. Ze waren kleiner dan mijn twee handen bij elkaar. En toch leefden ze; dankzij de mensen die in hun overlevingskracht geloofden nog vóór ze hun eerste adem zelfstandig konden halen.
Een premature geboorte is geen gepland hoofdstuk, maar een storm waarin je plotseling terechtkomt. Het ritme van piepende monitors, de zachte zoem van beademingsmachines, de onzekerheid tussen twee hartslagen… niets bereidt je daarop voor.
Maar precies daarom bestaat de Neonatale Intensive Care Unit (NICU) van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo.
Prematuren hebben meer nodig dan liefde alleen. Ze hebben gespecialiseerde zorg nodig: moderne couveuses, apparatuur die elke vitale functie bewaakt, verpleegkundigen die elke verandering meteen oppikken, en artsen die weten dat elke seconde het verschil kan maken.
Het is deze combinatie van kennis, toewijding en menselijkheid die de NICU tot een van de belangrijkste afdelingen van ons land maakt.
Mijn kinderen zijn daarvan het levende bewijs. Wat begon als een fragiel gevecht in stilte, heeft hen gevormd tot sterke, veerkrachtige meisjes die nu uitgroeien tot jonge vrouwen met dromen, talenten en een toekomst. Elke stap die ze vandaag zetten draagt de stille handtekening van de NICU.
En daarom móét Suriname deze afdeling koesteren én verder versterken.
Niet alleen omdat het levens redt, maar omdat het de toekomst van Suriname beschermt. De NICU is geen luxe. Het is een levenslijn in een land waar elke baby telt. Het vereist voortdurende investeringen in apparatuur, opleiding, specialisten, infrastructuur en publieke aandacht.
World Prematurity Day herinnert ons eraan dat achter elke couveuse een verhaal schuilt dat had kunnen eindigen voordat het begon, maar dat dankzij toegewijde professionals alsnog mag worden geschreven.
Wij moeten zorgen dat deze afdeling niet alleen blijft bestaan, maar wordt uitgebouwd. Dat elk kind, ongeacht afkomst of omstandigheden, dezelfde kans krijgt. Dat de helden die dag en nacht waken over de kleinsten onder ons de ondersteuning krijgen die zij verdienen.
Mijn dochters leven dankzij hen. En dat is waarom ik dit schrijf: omdat elk premature kind dezelfde kans op een sterk, gezond leven verdient.
Want sommige helden beginnen héél klein, maar kunnen – met de juiste zorg – uitgroeien tot sterke vrouwen die hun land helpen opbouwen.
Bekijk hier enkele ware helden.
Sheila Mijnals
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
