Wie jarenlang in Nederland heeft gewoond neemt ongemerkt meer mee naar Suriname terug dan alleen koffers. Je neemt ook gewoonten mee.
Op tijd komen, afspraken nakomen, snel antwoord verwachten en ervan uitgaan dat een dienst gewoon wordt geleverd wanneer daarvoor is betaald. En juist daar kan het soms beginnen te botsen.
Ik hoor het regelmatig van mensen die na jaren in Nederland weer langere tijd in Suriname verblijven. Ze zijn hier geboren, kennen de cultuur en voelen zich Surinamer, maar merken dat hun verwachtingen ondertussen veranderd zijn.
Wat in Nederland normaal werd, werkt hier anders
In Nederland raak je gewend aan een bepaald ritme. Een afspraak om tien uur betekent in principe tien uur. Een instantie heeft procedures en wanneer iets niet loopt zoals verwacht, wordt er vaak een klacht ingediend.
In Suriname ligt dat soms anders. Een afspraak kan verschuiven, een monteur kan later komen en bij een overheidsinstantie kan een eenvoudige kwestie meer tijd kosten dan je had gedacht.
Daar kun je behoorlijk geïrriteerd van raken, vooral als je inmiddels jarenlang in Nederland hebt gewoond. De kans dat het regelmatig botst, is dan groot.
Het moeilijke van leven tussen twee werelden
Maar misschien is dat precies het moeilijke van leven tussen twee werelden. In Nederland leer je functioneren volgens Nederlandse verwachtingen, terwijl je in Suriname opnieuw wordt geconfronteerd met gewoonten die je vroeger volkomen normaal vond.
Het is daarom niet altijd eerlijk om te zeggen dat iemand in Suriname “ongeduldig” is geworden. Soms is die persoon simpelweg gewend geraakt aan een ander systeem.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
