Het is anno 2026 eigenlijk niet meer aanvaardbaar dat automobilisten in Paramaribo op belangrijke en drukke wegen voortdurend geconfronteerd worden met diepe kraters.
Toch is het voor veel weggebruikers dagelijkse realiteit. Men rijdt niet alleen van de ene bestemming naar de andere, maar moet regelmatig opletten, afremmen en uitwijken om een gat in het wegdek te vermijden.
Dat leidt tot gevaarlijke situaties. Automobilisten die plotseling uitwijken, kunnen andere weggebruikers in gevaar brengen.
Wie een krater niet op tijd ziet, riskeert schade aan banden, velgen, schokdempers en het volledige onderstel van de auto.
De rekening daarvoor komt uiteindelijk bij de gedupeerde terecht, terwijl die geen enkele verantwoordelijkheid draagt voor de slechte staat van de weg.
Een permanente aanpak is noodzakelijk
De overheid zou daarom een permanent team moeten hebben dat zich uitsluitend bezighoudt met het opsporen en herstellen van gevaarlijke beschadigingen aan het wegdek.
Niet pas wanneer een probleem wekenlang wordt gemeld of wanneer de media er aandacht aan besteden, maar dagelijks en structureel.
In Paramaribo met zoveel verkeer kan het onderhoud van wegen geen bijzaak zijn. Een diepe krater op een drukke verkeersader kan binnen korte tijd tientallen automobilisten schade berokkenen.
Bovendien zorgt het voortdurend moeten anticiperen op gaten voor stress. Autorijden wordt op die manier onnodig vermoeiend en onaangenaam.
Waarom gaan gerepareerde wegen zo snel weer kapot?
Een andere vraag die steeds dringender wordt, is welke kwaliteit asfalt en reparatiemateriaal wordt gebruikt. Het valt immers regelmatig op dat een gat wordt gevuld en korte tijd later opnieuw openligt.
Als dat structureel gebeurt, moet worden onderzocht of het probleem ligt bij de kwaliteit van het materiaal, de voorbereiding van de ondergrond, de uitvoering of het toezicht op de werkzaamheden.
Paramaribo heeft geen behoefte aan tijdelijke cosmetische oplossingen. De stad heeft behoefte aan degelijk wegonderhoud dat de belasting van dagelijks verkeer, regen en zwaar transport aankan.
In 2026 zou een automobilist zich moeten kunnen concentreren op het verkeer, niet op de vraag of de volgende krater zijn auto zal beschadigen.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
