Ik zal eerlijk zijn. Ik word er steeds bozer van wanneer ik door Suriname rijd en zie hoe onze leefomgeving wordt behandeld.
Overal zie je afval. Langs wegen, in bermen, op verlaten plekken en op plaatsen waar mensen blijkbaar zonder enige schaamte hun vuil achterlaten.
Alsof Suriname van niemand is. Alsof onze straten, grond en water geen waarde hebben.
En terwijl dit gewoon doorgaat, vraag ik mij iedere keer opnieuw af waar de milieupolitie is. Nergens.
Tenminste, ik zie ze nauwelijks. Ik zie geen zichtbare aanwezigheid, geen consequente controles en vooral geen optreden waarvan de samenleving merkt dat vervuilers daadwerkelijk worden aangepakt. Dat maakt mij kwaad.
Wat moet je doen om hier eindelijk een boete te krijgen
Ik vraag mij serieus af wat iemand in Suriname eigenlijk moet doen voordat hij of zij door de milieupolitie wordt aangepakt.
Een vuilniszak uit de auto gooien? Afval ergens dumpen? De omgeving vervuilen? Giftige stoffen verkeerd lozen?
Het lijkt soms alsof je vooral geluk moet hebben om überhaupt gecontroleerd te worden. En precies daardoor blijft dit probleem bestaan. Mensen weten dat de kans dat iemand hen aanspreekt of beboet klein is. Dus waarom zouden ze zich iets aantrekken van regels?
Voor mij is dat geen klein probleem. Het is een regelrechte aantasting van onze leefomgeving.
En dan vraag ik mij af wat die dienst eigenlijk uitvoert
Ik zie voertuigen van overheidsdiensten rondrijden en vraag mij soms af waarvoor ze worden gebruikt. Bij de milieupolitie krijg ik in ieder geval niet de indruk dat hun voertuigen voortdurend worden ingezet voor zichtbaar milieutoezicht.
Soms krijg ik zelfs de indruk dat bepaalde dienstvoertuigen voor privédoeleinden worden gebruikt. Dat is mijn persoonlijke indruk en geen bewezen vaststelling. Juist daarom zou openheid hierover geen overbodige luxe zijn.
Want ik ben er klaar mee.
Suriname kan niet blijven veranderen in één grote vuilnisbelt terwijl een dienst die juist moet toezien op naleving vrijwel onzichtbaar blijft.
Mijn oordeel is daarom keihard. Als de milieupolitie haar taak niet zichtbaar, consequent en effectief uitvoert, dan schiet zij ernstig tekort.
En eerlijk gezegd vraag ik mij vaker af waarvoor we deze dienst dan nog hebben. Want een milieupolitie die niemand ziet optreden, voelt voor de burger uiteindelijk bijna hetzelfde als geen milieupolitie.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
