In Suriname lijkt het tegenwoordig wel een nationale sport om alles wat fout gaat in de schoenen van de huidige regering te schuiven. Van a tot z is alles hun schuld – zelfs als je partner vreemdgaat, lees je op sociale media: “Is Chan schuld.” En ja, vaak in gebrekkig Nederlands.
Het is verbijsterend hoe snel de vingers worden gewezen, zonder enige zelfreflectie of verantwoordelijkheid.
Onlangs stuurde ik een ingezonden stuk naar GFC over mijn observatie dat het aantal miljonairs in Suriname in de afgelopen tien jaar verdubbeld is. De reacties stroomden binnen.
En het voorspelbare kwam natuurlijk naar boven: “Friends and family-beleid,” werd geroepen. Maar als je naar deze mensen kijkt, hebben zij niets met de regering te maken. Ze zijn geen politieke insiders, geen familie van hooggeplaatste ambtenaren, en toch hebben ze financieel succes bereikt.
De harde waarheid is dat Surinamers die blijven wijzen naar President Santokhi voor hun moeilijkheden, zelden vooruit zullen komen.
Het is niet de primaire taak van een president om te zorgen dat er brood op je bord ligt; dat is de verantwoordelijkheid van ieder individu. Ja, de regering moet kaders scheppen en stabiliteit bieden, maar de échte motor van verandering ligt in onszelf.
Ondanks economische uitdagingen zien we dat veel bedrijven nog steeds bloeien. Mensen worden rijk, starten ondernemingen en blijven succesvol, ongeacht wie er regeert. Waarom? Omdat ze besluiten het heft in eigen handen te nemen.
Het eindeloos afschuiven van persoonlijke verantwoordelijkheid is een teken van zwakte en een rem op vooruitgang. Surinamers die blijven klagen en wijzen naar Chan Santokhi als bron van hun problemen, zullen waarschijnlijk altijd blijven stilstaan.
