Ik hoor het steeds vaker. “We hebben Nederland niet nodig! Suriname redt zich prima zonder hen!”
Die woorden komen meestal uit de mond van mensen die óf nooit in Nederland gewoond hebben, óf het in Europa niet gered hebben.
Ze praten over onafhankelijkheid, trots en zelfredzaamheid, maar vergeten de realiteit: Surinamers hebben in Nederland meer kansen dan in Suriname zelf. En dat is geen mening, dat is een keihard feit.
Nederland is een meritocratie. Dat betekent dat je kansen er grotendeels afhangen van je inzet en prestaties.
In Suriname? Hier regeert nepotisme. Het is niet wie het beste is, maar wie de juiste familie, vrienden of politieke connecties heeft.
Hoe vaak heb ik niet gezien dat bekwame, hardwerkende mensen in Suriname vastlopen omdat ze niet bij de ‘juiste’ groep horen?
Hoe vaak worden incompetente figuren, zonder enige prestatie op hun naam, op topposities gezet? Kijk maar naar de politiek. Kijk naar de bestuurskamers. Kijk naar wie de grote projecten binnenharkt.
In Nederland kan je van niets iets maken. Daar draait het om diploma’s, ervaring, werkethiek. Een Surinamer zonder een ‘kruiwagen’ kan een bedrijf starten, kan carrière maken, kan succesvol zijn.
In Suriname? Zonder de juiste achternaam of de juiste vriendenkring blijf je hangen in middelmatigheid. Talent gaat verloren. Ambitie wordt gesmoord.
En dan durft men te zeggen dat we Nederland niet nodig hebben?
Suriname schreeuwt om vooruitgang, om eerlijke kansen, om een systeem waar de beste wint en niet de best verbonden persoon.
Zolang dat ontbreekt, zullen Surinamers in Nederland altijd verder komen dan in hun eigen land. Een pijnlijke waarheid, maar een waarheid die gezegd moet worden.
