De verkiezing van een nieuwe regering roept zoals gebruikelijk hoop op, maar in brede lagen van de samenleving overheerst scepsis.
Burgers spreken in gesprek met GFC Nieuws duidelijke bewoordingen over hun wantrouwen tegenover de politieke elite en het structureel terugkerende patroon van economische verarming na elke machtsoverdracht.
In reacties is de teneur overduidelijk: het Surinaamse volk heeft genoeg van telkens weer dezelfde retoriek. “Zelfde preek na iedere verkiezing. En toch stemmen jullie weer op dezelfde figuren,” klinkt het scherp.
De recente uitspraak van vicepresident-elect Gregory Rusland dat ‘iedereen zal moeten bezuinigen’, wordt door velen gezien als een voortzetting van een vertrouwde pijnlijke realiteit: de lasten komen weer bij de kleine man terecht.
Burgers herinneren zich pijnlijk de voorgaande perioden waarin zogenaamde aanpassingsprogramma’s telkens ten koste gingen van de bevolking.
Na de militaire periode kwam het SAP-beleid van Venetiaan, gevolgd door een desastreus financieel beleid onder Wijdenbosch. Daarna weer Venetiaan, die drie nullen van de munteenheid schrapte. Vervolgens twee NDP-regeringen, één VHP-regering.
“We zijn weer terug bij af”, stelt een burger. “Elke keer draait het volk op voor de fouten en het wanbeleid van de politiek. En elke keer stemmen we weer op diezelfde mensen, hopend op verbetering die nooit komt.”
De aankondiging dat parlementsleden die een maandsalaris van SRD 130.000 ontvangen en ministers in aanmerking komen voor gratis dienstvoertuigen, woningvergoedingen en brandstofcompensatie, stuit op onbegrip en woede. “Waarom moeten zij geen offers brengen, terwijl wij aan de hongergrens leven?” vraagt iemand zich hardop af.
Een andere reactie luidt: “Waarom is het nooit de politieke top die de broekriem aanhaalt? Waarom moeten wij het altijd zijn die worden leeggetrokken, terwijl zij baden in privileges?”
Veel burgers vragen zich ook af of de verwachte inkomsten uit de olie- en gasindustrie écht ten goede zullen komen aan de samenleving. “Zal ik het nog meemaken dat Suriname er beter van wordt? Of gaan we opnieuw zien hoe alleen een kleine groep profiteert, en de rest arm blijft?”
