Vrouwen van Suriname jullie hoeven je niet te schamen voor jullie eerste vrouwelijke President van Suriname. Het heeft niets te maken met vrouw of man zijn.
Ik heb het vaker eenvoudig geprobeerd uit te leggen en ik doe het weer. Ook als Obama samen met Clinton en Bush en Kamela Harris, ook al zouden ze allemaal President van Suriname worden, ze zouden gillend wegrennen.
Er zou niets veranderen. Suriname is een apart land. Iedereen weet het beter. De VES eet van de regering, drinkt van de regering en doet alsof ze het menen met het midden veld. Bank directeuren allemaal een pot nat.
De corrupte elite heeft het land in haar macht en het “Domme” volk dacht, een vrouw als President gaat alles beter maken. Een Tovenares, met een spreuk en Suriname zou een land van honing en melk worden. Wel, wel, wel…ookSurinaamse vrouwen hebben nu geen tekst meer, want de eerste vrouwelijk President van Suriname, Simons heeft alles precies zo gedaan als alle andere mannen voor haar. Ze heeft geen passend beleid en dus geen verandering gebracht.
Zelfde vriendjes en family overal in RvC en andere commissies benoemd. Zelfde laken en pak, zelfde rommel, alleen nu een vrouw.
Surinaamse vrouwen, dit hoofdstuk is nu ook geschreven en voorbij….
Vrouw als President was therapie sessie van de NDP aan het volk van Suriname
Toen Suriname besloot dat het tijd was voor een vrouwelijke president, leek het alsof het land collectief aan een soort politieke therapiesessie begon. Eindelijk zou alles anders worden. Eindelijk zou de politieke cultuur veranderen.
Eindelijk zou er minder corruptie zijn, minder vriendjespolitiek, minder machtsmisbruik en meer menselijkheid. Want zo werd het verkocht aan het volk: mannen hadden het verpest, dus moest een vrouw het komen herstellen. Alsof politiek een slechte relatie was geworden en Suriname eindelijk een “betere partner” had gevonden.
Het klonk prachtig. Emotioneel zelfs. Maar zoals vaker in Suriname werd emotie verward met analyse en symboliek met competentie.
Want Suriname is een land geworden waarin nuance nauwelijks nog bestaat. Alles is zwart-wit. Mannen slecht. Vrouwen goed. Oude leiders fout. Nieuwe gezichten automatisch beter. Alsof de realiteit zich laat oplossen met slogans, gender en verkiezingsmarketing.
Nu, amper negen maanden later, begint de romantiek langzaam te verdampen. De volgauto’s zijn misschien iets minder zichtbaar, het geschreeuw iets zachter en de toespraken iets vriendelijker, maar fundamenteel is er niets veranderd.
Suriname draait nog steeds op hetzelfde oude systeem van friends, family, politieke accommodaties en bestuurlijke middelmatigheid. Alleen het gezicht aan de top is veranderd. Het script bleef exact hetzelfde.
De oudste president ooit, en dezelfde oude politiek
President Simons heeft inmiddels een historische positie ingenomen. Niet alleen als eerste vrouwelijke president van Suriname, maar ook als oudste president die het land ooit heeft gehad bij aantreden.
Dat had wijsheid moeten uitstralen. Stabiliteit. Rust. Staatsmanschap. Wat Suriname echter ziet, is een regering die opnieuw lijkt te vervallen in de oude reflexen van de Surinaamse politiek.
Overal duiken bekende patronen op. Familieleden. Loyalisten. Partijvrienden. Mensen die vooral dichtbij de macht staan. Het volk merkt het. Men voelt dat de beloofde bestuurscultuurverandering opnieuw vooral een verkiezingsslogan was.
Het tragische is dat Suriname zichzelf wederom heeft laten meeslepen door symboliek. Men keek niet meer naar competentie, economische visie of bestuurlijke kracht. Nee, er moest simpelweg een vrouw komen. Want mannen zouden te corrupt zijn.
Mannen zouden niet deugen. Vrouwen zouden zorgzamer zijn. Eerlijker. Minder vatbaar voor corruptie.
Alsof corruptie in het Y-chromosoom zit.
Suriname is geen voetbalwedstrijd
Het grootste probleem van Suriname is dat politiek hier steeds meer behandeld wordt als een voetbalwedstrijd.
Politieke partijen functioneren als voetbalclubs en politici als spelers. Mensen kiezen niet op basis van inhoud, maar op basis van emotie, groepsgevoel en identiteit.
De ene keer moet een militair het land redden. Dan weer een politieman. En nu moest plotseling een vrouw als spits worden opgesteld. Niet omdat zij per definitie de beste speler was, maar omdat men vond dat het “eens tijd werd”.
En nu ze er staat, blijkt ook zij gewoon onderdeel van hetzelfde falende systeem.
Want een land besturen is geen symbolische overwinning. Het is geen genderproject. Suriname is geen experimenteel voetbalveld waarop men zomaar van spits wisselt in de hoop dat er ineens doelpunten vallen. Het gaat om echte mensen. Om gezinnen. Om kinderen die een toekomst verdienen. Om een economie die niet telkens opnieuw mag instorten.
Maar precies dat lijkt nu weer te gebeuren.
Het volk danst minder en huilt vaker
De economische cijfers beginnen ondertussen steeds grimmiger te worden. De inflatie bedroeg in april 2026 officieel 10,9 procent op jaarbasis. Maar iedere Surinamer weet dat de echte pijn veel groter voelt dan dat statistische gemiddelde. Want voeding, transport, medische zorg en huisvesting blijven fors stijgen.
Groenten en fruit werden meer dan 23 procent duurder. Visproducten stegen ruim 15 procent. Transportkosten lopen opnieuw op. En de gezondheidszorg? Die steeg met een hallucinante 124,5 procent.
Dat betekent concreet dat gewone mensen letterlijk zieker én armer worden tegelijk.
En terwijl de bevolking worstelt met dagelijkse overleving, lijkt de regering vooral bezig met politieke positionering, accommodaties en het draaiende houden van het bekende Surinaamse netwerkmodel.
Het volk danst niet meer zoals vroeger tijdens verkiezingscampagnes. Het volk huilt vaker. Stilletjes. In supermarkten. Bij apotheken. Aan de pomp. Thuis aan de eettafel waar ouders opnieuw moeten uitleggen waarom bepaalde dingen deze maand niet gekocht kunnen worden.
Binnen negen maanden weer miljarden erbij geleend
Wat de situatie extra cynisch maakt, is dat de staatsschuld onder deze regering in korte tijd opnieuw fors is opgelopen. Binnen negen maanden is er volgens verschillende analyses ongeveer 2 miljard USD extra schuld opgebouwd of geherstructureerd onder zeer zware voorwaarden.
Dus terwijl men tijdens de verkiezingen sprak over verandering, discipline en beter bestuur, zien we opnieuw hetzelfde oude Surinaamse recept: lenen, uitstellen, accommoderen en hopen dat olie in de toekomst alles oplost.
Maar olie lost geen incompetentie op. Olie lost geen institutionele zwakte op. Olie lost geen politieke cultuur op. En olie lost al helemaal geen vriendjespolitiek op.
De SRD begint opnieuw te wankelen
Intussen beginnen ook de eerste signalen zichtbaar te worden dat de stabiliteit van de Surinaamse dollar opnieuw onder druk komt te staan.
Wereldwijde cost-push inflatie, stijgende olieprijzen, importafhankelijkheid en onzekerheid op de markt zorgen ervoor dat steeds meer mensen opnieuw vluchten naar harde valuta.
Suriname blijft een importland dat vrijwel niets structureel produceert. Iedere stijging van transportkosten, brandstofprijzen of internationale rente werkt direct door in de lokale economie. En precies daarom voelen burgers nu alweer de angst terugkeren die Suriname al vijftig jaar achtervolgt: de angst dat hun SRD opnieuw koopkracht gaat verliezen.
Dat trauma zit diep in de samenleving. Mensen hebben teveel keren meegemaakt hoe hun spaargeld verdampte door slecht beleid. En eerlijk gezegd: die angst is niet irrationeel.
Een vrouwelijke president verandert geen verrot systeem
De grootste les van dit moment is misschien wel deze: een vrouwelijke president verandert niet automatisch een verrot systeem. Politieke integriteit heeft geen geslacht. Competentie heeft geen geslacht. Corruptie heeft geen geslacht. Wanbeleid heeft geen geslacht.
Suriname heeft jarenlang gedaan alsof mannen het probleem waren en een vrouw de oplossing zou zijn. Maar politiek is geen Disneyfilm waarin de prinses het koninkrijk automatisch redt zodra zij arriveert.
De realiteit is harder. Veel harder. Een zwakke politieke cultuur blijft zwak, ongeacht of er een man of vrouw aan de top staat. Een systeem gebouwd op patronage blijft patronage produceren. Een economie zonder productie blijft kwetsbaar. En een samenleving die blijft stemmen op emotie in plaats van competentie, blijft zichzelf herhalen.
Conclusie: Suriname koos voor symboliek en kreeg opnieuw teleurstelling
De pijnlijke waarheid is dat Suriname opnieuw verliefd werd op symboliek. Men stemde niet alleen op beleid, maar op een gevoel. Het gevoel dat “nu alles anders zou worden”. Dat “moeder van de natie” het huishouden eindelijk op orde zou brengen.
Maar een land besturen is iets anders dan een verkiezingscampagne winnen.
De realiteit vandaag is dat de prijzen stijgen, de schulden toenemen, de SRD opnieuw onder druk staat en het volk steeds minder vertrouwen krijgt in de toekomst. Ondertussen draait de politieke machine gewoon door zoals zij dat al vijftig jaar doet. Maar ook een vriendelijke kapitein kan een schip laten zinken.
En dit keer is het een vrouw die het schip zinkt terwijl het volk ziende blind erin tuint en bid dat de SRD koers niet gaat stijgen. Maar stijgen zal het zeker.
Dr. Ashwin Ramcharan RO
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
