De recente petitie van de vakbond binnen Grassalco aan vice-president Gregory Rusland legt opnieuw een pijnlijk patroon bloot.
Werknemers vragen om basisvoorzieningen: eerlijke lonen, medische zorg, veiligheid op de werkvloer en – opvallend genoeg – een capabele directeur. Het zijn geen luxe-eisen, maar fundamenten van elke goed functionerende organisatie. Toch blijven ze ongrijpbaar.
De vraag dringt zich op: waarom lukt het staatsbedrijven zo vaak niet om stabiel en efficiënt te functioneren?
Het probleem is groter dan één directeur
Het is verleidelijk om de schuld te leggen bij een “onbekwame directie”. En ja, leiderschap speelt een cruciale rol. Maar het probleem zit dieper.
Directies bij staatsbedrijven opereren vaak in een omgeving waarin politieke invloed, beperkte autonomie en wisselende prioriteiten de boventoon voeren.
Wanneer een directeur niet vrij is om beleid te voeren zonder politieke druk, wordt zelfs de meest competente bestuurder geremd.
Besluiten worden vertraagd, prioriteiten verschuiven en lange termijn planning maakt plaats voor korte termijn overleving.
Politieke invloed als structurele handicap
Dat Gregory Rusland nu overleg aankondigt met minister David Abiamofo is op zichzelf logisch. Maar het onderstreept ook een structureel probleem: operationele kwesties binnen bedrijven belanden al snel op politiek niveau.
Dat betekent dat bedrijfsvoering niet primair wordt gestuurd door management en strategie, maar door politieke afstemming. Dit maakt besluitvorming traag, onvoorspelbaar en soms zelfs inconsistent.
Corruptie: een factor, maar niet het hele verhaal
Corruptie wordt vaak genoemd als dé oorzaak. En in sommige gevallen speelt het zeker een rol. Maar het is te simpel om alles daarop af te schuiven.
Minstens zo schadelijk is inefficiëntie: slechte processen, gebrek aan controlemechanismen en een cultuur waarin prestaties niet consequent worden gemeten of beloond.
Een organisatie kan ook zonder corruptie falen als er geen duidelijke structuur, verantwoordelijkheid en accountability bestaat.
Werknemers als spiegel van het systeem
De eisen van de vakbond zijn veelzeggend. Wanneer werknemers klagen over veiligheid, medische voorzieningen en onzekerheid over hun toekomst, dan is dat geen incident – dat is een signaal van een systeem dat niet functioneert.
Het feit dat zij zich tot de politiek moeten wenden om basisproblemen op te lossen, laat zien dat interne structuren tekortschieten. Een gezond bedrijf lost dit intern op, niet via een petitie aan de vicepresident.
De kern van het probleem
Staatsbedrijven functioneren niet optimaal omdat meerdere structurele factoren samenkomen: politieke inmenging, gebrek aan continuïteit in beleid, zwakke governance, en onvoldoende professionele autonomie.
Zolang deze fundamenten niet worden aangepakt, maakt het weinig uit wie er directeur is of welke beloften worden gedaan. Het systeem produceert steeds dezelfde uitkomst.
Wat moet er veranderen?
Echte verbetering vraagt om meer dan overleg. Het vereist duidelijke scheiding tussen politiek en bedrijfsvoering, professionele benoemingen op basis van deskundigheid en prestaties, en sterke interne controlemechanismen.
Zonder dat blijven staatsbedrijven gevangen in een cyclus van problemen, petities en tijdelijke oplossingen.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
