De regering heeft aangekondigd deze maand belangrijke besluiten te nemen om de overheidsinkomsten uit de goudsector te verhogen.
Dit moet bijdragen aan het verlichten van de financiële druk op de staatsbegroting.
Prof. Dr. Roy I. Bhikharie vraagt zich echter af waarom de regering niet eerst de inkomsten verhoogt “door de corruptiegelden op te halen en de uitgaven te saneren.”
In een gesprek met GFC Nieuws zegt hij dat de goudsector uiteraard geordend moet worden, vooral met het oog op de milieuvervuiling.
Volgens hem zouden “de corruptiegaatjes gedicht” moeten worden en moeten ook “alle gelden en emolumenten die ministers, DNA-leden en presidenten na enkele jaren arbeid ontvangen, worden teruggedraaid.”
Daarnaast pleit hij voor het afschaffen van andere onnodige privileges en het terugbrengen van ambassadeposten tot regio’s.
Zulke maatregelen zouden volgens hem zorgen voor een gezonde balans tussen inkomsten en uitgaven.
Ook adviseert hij om de royalty’s op goudopbrengsten naar 7,5% of 8,5% te verhogen, zoals eerder was goedgekeurd, en achterstallige belastingen op te sporen.
Bhikharie stelt dat afdelingshoofden binnen enkele dagen kunnen aangeven welke medewerkers ze nodig hebben, met welke expertise, en welke kennis er ontbreekt.
Op basis daarvan kan binnen enkele weken een herschikking van expertises plaatsvinden om het overheidsapparaat productiever te maken.
“Afdelingshoofden die dit niet kunnen uitvoeren, zijn ongeschikt op hun post. Welnu, tienduizenden ambtenaren zullen vrij zijn.”
“Onder supervisie van en in samenwerking met het bedrijfsleven kun je het wegennet op orde maken, reparatie en afvoer organiseren, een buurtschapmodel voor veiligheid opzetten, en scholen, ziekenhuizen en recreatiecentra bouwen, repareren en schilderen – allemaal zonder extra kosten.”
Bhikharie geeft aan dat je op deze wijze de inkomstenbelasting voor het gewone volk kunt verlagen en de zogenoemde elite juist meer kunt laten betalen.
“In elke buurt moeten de eigenaren van de gebouwen geïnventariseerd worden, zodat alle vermogende personen in beeld kunnen worden gebracht.”
De resultaten van al deze werkzaamheden moeten volgens hem worden gedigitaliseerd, zodat goed bestuur in de praktijk kan worden gebracht.
Hij onderstreept dat deze werkwijze een technocratisch model vertegenwoordigt dat niet kijkt naar namen of gezichten, maar uitsluitend naar competenties.
Tegelijkertijd vraagt hij zich af of Suriname op dit moment al klaar is om een dergelijk model te operationaliseren.
