Op 19 april 2026 kreeg President Jennifer Geerlings-Simons ruim anderhalf uur zendtijd in het programma Welingelichte Kringen.
De interviewer en panelleden stelden hun vragen beleefd, professioneel en zonder onnodige agressie. Ze gaven de president alle ruimte om haar verhaal te doen.
Dat is journalistiek op zijn plaats: een rustige, beschaafde setting waarin een landleider kan uitleggen wat zij doet. Helaas bleek uit het gesprek vooral één ding: President Simons had weinig concreets te melden.
Het werd een lange, vriendelijke uitzending vol vage bewoordingen, goede bedoelingen en ontwijkende antwoorden.
De schuldherschikking: nog steeds geen duidelijkheid over de kosten
Het belangrijkste financiële besluit van deze regering is de herfinanciering van 1,8 miljard dollar bij de Bank of America. Dit raakt ieder huishouden in Suriname.
Hoe hoog zijn de werkelijke kosten voor de burger? Hoeveel rente betaalt het land jaarlijks? Welke generaties worden hiermee opgezadeld? Wanneer begint de echte aflossing en onder welke voorwaarden?
Op al deze vragen gaf President Simons geen enkel concreet antwoord. Ze sprak over “ademruimte creëren”, over “reparatie” en over “investeren in onderwijs en gezondheidszorg”. Maar een break-even-berekening, een meerjarenraming of een transparante kosten-batenanalyse bleef volledig achterwege.
Het volk krijgt geen inzicht in wat deze operatie werkelijk kost. Dat is niet alleen teleurstellend, het is onverantwoordelijk. Een president die miljarden herfinanciert zonder de bevolking duidelijk te maken wat de prijs is, toont een verontrustend gebrek aan openheid.
Geen meerjarenplan, geen visie, alleen uitstel
Nog zorgelijker is dat er nog steeds geen begroting bestaat die uitmondt in een samenhangend meerjarenontwikkelingsplan. Geen roadmap, geen prioriteitenlijst, geen duidelijke route naar 2028 wanneer de olie-inkomsten eindelijk moeten gaan stromen.
In plaats daarvan horen we herhaaldelijk dat de regering “de economie in evenwicht probeert te houden” en “reparaties” uitvoert.
Dit is geen bestuur. Dit is uitstelpolitiek verpakt in vriendelijke taal. Terwijl de schuldenlast boven de 100 procent van het bbp ligt en de olie nog niet vloeit, blijft de president in algemene termen spreken.
Er is geen concreet plan voor structurele hervormingen, geen tijdschema voor de noodzakelijke investeringen en geen verantwoording hoe de lening precies wordt ingezet. Het blijft bij goede voornemens.
Paracetamol-politiek voor alle kwalen
Het meest kenmerkende aan het interview was de Paracetamol-aanpak van de regering. Voor elke kwaal een pilletje. Economie hapert? Paracetamol. Veiligheid in het binnenland? Paracetamol.
Landbouwproductie ingestort? Paracetamol. Onderwijs rampzalig? Paracetamol. Gezondheidszorg op zijn gat? Paracetamol.
President Simons sprak over “reparatie” van scholen, ziekenhuizen en infrastructuur, maar gaf geen enkel concreet cijfer, geen planning en geen meetbare doelstellingen. Het klonk allemaal als tijdelijk lapwerk in plaats van structurele hervormingen.
Alsof een extra dosis lening en een paar subsidies voldoende zijn om de diepe structurele problemen van Suriname op te lossen.
Geen verantwoording over ministers, regeringsfunctionarissen en friends en familie
Opvallend afwezig in het hele gesprek was elke vorm van kritische reflectie op het functioneren van haar eigen kabinet. Geen woord over de prestaties (of het gebrek daaraan) van de ministers.
Geen enkele toelichting over de trage digitalisering, de voortdurende lekkage bij staatsbedrijven, de chaos bij EBS of de achterblijvende resultaten op landbouw en regionale ontwikkeling.
Een president die ruim anderhalf uur spreekt zonder ook maar één keer de prestaties van haar eigen team te evalueren, geeft een duidelijke boodschap: verantwoordelijkheid wordt niet genomen.
Het blijft bij vage verhalen over “de gemeenschap” en “iets doen”. Dat is lichtzinnig leiderschap in een land dat juist nu behoefte heeft aan strakke sturing en harde keuzes.
Lichtzinnigheid in een land dat de afgrond in kijkt
President Simons toonde in dit interview vooral lichtzinnigheid. Lichtzinnigheid over de werkelijke kosten van haar financiële keuzes. Lichtzinnigheid over de diepe problemen in onderwijs, gezondheidszorg en landbouw. Lichtzinnigheid over de urgentie waarmee het Surinaamse volk zit te wachten op perspectief.
In plaats van concrete antwoorden kregen we een persoonlijk verhaal over hoe zwaar het presidentschap is en hoe weinig tijd er overblijft voor familie.
Dat is menselijk, maar het is geen vervanging voor leiderschap. Suriname staat voor enorme uitdagingen. De bevolking wil geen verhalen over goede bedoelingen. Zij wil resultaten, cijfers en een helder plan.
De interviewer deed zijn werk: hij stelde vragen, luisterde en bleef beschaafd. Het probleem lag niet bij hem. Het probleem lag bij de president die de ruimte kreeg om veel te zeggen zonder iets te zeggen.
Dit interview laat zien dat President Simons nog steeds niet klaar is om de zware verantwoordelijkheid van het presidentschap volledig te dragen met de openheid en de precisie die het land verdient.
Suriname heeft recht op beter. Het verdient een president die niet alleen “iets voor de gemeenschap doet”, maar die met cijfers, deadlines en harde keuzes laat zien dat zij het land daadwerkelijk leidt.
Tot die dag blijft dit soort gesprekken vooral één ding duidelijk maken: de kloof tussen de woorden van het paleis en de realiteit van het volk is nog steeds veel te groot.
Conclusie
Het interview van 19 april 2026 in Welingelichte Kringen was geen journalistiek gesprek, maar een onthullend moment van waarheid. President Jennifer Geerlings-Simons kreeg anderhalf uur de tijd om verantwoording af te leggen over de grootste financiële operatie van haar regering: de herfinanciering van 1,8 miljard dollar.
Ze koos ervoor om niets concreets te zeggen. Geen cijfers, geen planning, geen risicoanalyse, geen meerjarenraming. Alleen vage verhalen over “ademruimte”, “reparatie” en “investeren”.
Dat is geen bestuur. Dat is lichtzinnigheid.
Suriname staat op een historisch kruispunt. De schuldenlast is torenhoog, de olie-inkomsten laten nog jaren op zich wachten en de bevolking lijdt onder inflatie, braindrain en vervallen infrastructuur.
In plaats van met een helder plan te komen, serveerde de president een reeks goede bedoelingen en persoonlijke anekdotes. Geen woord over het falen van haar ministers.
Geen kritische reflectie op de trage digitalisering, de chaos bij EBS of de achterblijvende landbouwproductie. Alsof het land zichzelf bestuurt en de regering alleen maar toekijkt.
Dit is de kern van het probleem: Paracetamol-politiek. Voor elke crisis een tijdelijke pil. Geen structurele hervormingen, geen harde keuzes, geen visie die verder reikt dan de volgende lening.
President Simons toonde zich in dit interview niet als een leider die het land naar 2028 en daarna stuurt, maar als een manager die hoopt dat de olie alles zal goedmaken.
Suriname verdient beter. Het verdient een president die met cijfers komt in plaats van verhalen. Die ministers ter verantwoording roept in plaats van ze te beschermen. Die het volk de waarheid vertelt in plaats van het te sussen met vage beloftes.
Zolang deze lichtzinnigheid blijft bestaan, blijft Suriname ronddraaien in dezelfde vicieuze cirkel: lenen, hopen, uitstellen en weer lenen. De geschiedenis zal hard oordelen. Niet over de interviewer die beleefd bleef, maar over een president die de ernst van het moment niet leek te begrijpen.
Het volk heeft geen behoefte aan nog meer zachte woorden. Het heeft behoefte aan harde resultaten. En die zijn, na ruim negen maanden presidentschap, nog steeds nergens te bekennen.
Dr. Ashwin Ramcharan RO
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
