De regering Santokhi beweert dat een looncorrectie van 10% voor ambtenaren voldoende is, omdat de inflatie in het afgelopen jaar “slechts” 10% zou zijn geweest.
Minister Raghoebarsing presenteerde dit zonder blikken of blozen, alsof het volk op een andere planeet leeft dan de beleidsmakers zelf.
Maar de vakbonden, verenigd in RAVAKSUR PLUS, hebben die bubbel doorgeprikt: de inflatie sinds 2020 is niet 10%, maar een hallucinante 483%.
Laten we dat even laten bezinken. 483% prijsstijging sinds het aantreden van deze regering — en daartegenover staat een voorstel voor een magere 10% looncorrectie, uitgesmeerd over twee maanden. Dat is geen beleid, dat is volksverlakkerij.
Terwijl de prijzen van basisgoederen de pan uitrijzen, de huur voor velen onbetaalbaar is geworden en steeds meer gezinnen moeten kiezen tussen brood of busgeld, durft de regering het woord “compensatie” in de mond te nemen voor wat in werkelijkheid slechts kruimels zijn.
De vakbeweging slaat terecht alarm. Werknemers voelen de pijn elke dag. Niet in beleidsstukken of tabellen, maar in lege koelkasten, onbetaalde rekeningen en de onmogelijkheid om hun kinderen een degelijke toekomst te bieden.
De eis van 25% looncorrectie is dan ook niet exorbitant of overmoedig — het is een noodkreet uit de realiteit waarin deze regering al lang niet meer verkeert.
Dat de vakbonden nu aandringen op een direct overleg met de president is logisch. Deze situatie vraagt geen technische uitleg of boekhoudkundige verdediging, maar politieke moed en sociale rechtvaardigheid. De belastingvrije grens moet omhoog.
De belastingschijven moeten opnieuw worden bekeken. En de salarissen van mensen die het land draaiende houden, moeten eindelijk een afspiegeling zijn van hun waardigheid.
De vraag is niet wat er in de schatkist past. De vraag is wat een samenleving aankan voordat ze breekt.
K. Felanti
