Er gaat iets fundamenteel mis in delen van de gezondheidszorg in Suriname en het is tijd om dat zonder omwegen te benoemen.
Niet om paniek te zaaien, maar om een ongemakkelijke waarheid onder ogen te zien. Op basis van mijn jarenlange internationale medische kennis en ervaring durf ik te stellen dat sommige artsen een loopje nemen met de gezondheid van hun patiënten.
Dat is geen lichte beschuldiging, maar een constatering die voortkomt uit wat ik te vaak zie gebeuren.
Laat één ding meteen duidelijk zijn: er zijn toegewijde, kundige artsen die hun vak met integriteit uitoefenen. Zij verdienen respect.
Maar er bestaat ook een groep die simpelweg tekortschiet. En juist die “rotte appels” brengen patiënten in gevaar door slordigheid, gemakzucht of een gebrek aan actuele kennis.
Onvolledige diagnostiek met grote risico’s
Eén van de meest zorgwekkende praktijken is het structureel aanvragen van onvolledige bloedonderzoeken. Patiënten worden met een beperkt ingevuld laboratoriumformulier weggestuurd, terwijl het medische beeld vaak vraagt om een breder bloedonderzoek.
Het gevolg? Ernstige afwijkingen blijven onopgemerkt. Toch krijgen patiënten dikwijls na zo’n beperkte test geruststellend te horen dat “alles goed is”.
Maar hoe kan alles goed zijn als niet alles is onderzocht? Dat is geen detail, dat is een fundamentele fout. Het wekt een vals gevoel van veiligheid, terwijl onderliggende aandoeningen zich rustig verder kunnen ontwikkelen.
In sommige gevallen had vroegtijdige detectie ernstige complicaties kunnen voorkomen.
Afspraken met verzekeraars om zo min mogelijk kosten te maken
Er ontstaat bovendien de indruk dat kostenbesparing soms zwaarder weegt dan zorgvuldige diagnostiek. Of dat daadwerkelijk voortkomt uit druk van verzekeraars of interne afspraken laat zich lastig bewijzen, maar het patroon is te opvallend om te negeren.
En als financiële overwegingen daadwerkelijk leidend zijn, dan is dat ronduit zorgwekkend.
Verouderde behandelingen en gebrek aan doorverwijzing
Het probleem stopt niet bij diagnostiek. Ook bij medicatie en verdere behandeling zien we tekortkomingen. Te vaak wordt simpelweg voorgeschreven wat “in de klapper staat”, zonder kritisch te kijken naar modernere of effectievere alternatieven.
De medische wereld staat niet stil, maar niet elke arts lijkt dat tempo bij te houden.
Daarnaast wordt er onvoldoende doorverwezen. Beeldvormend onderzoek zoals een MRI-scan of echo wordt niet altijd ingezet wanneer dat medisch gezien wél aangewezen is.
Evenmin worden patiënten tijdig doorgestuurd naar specialisten. Hierdoor blijven diagnoses uit of komen ze pas aan het licht wanneer het probleem al vergevorderd is.
Patiënten vaak geen idee dat ze misleidt worden
Het schrijnende is dat patiënten vaak geen idee hebben dat ze mogelijk tekort worden gedaan. Ze vertrouwen op de arts, zoals dat hoort. Maar blind vertrouwen kan in deze context gevaarlijk zijn. Kritische vragen stellen is geen wantrouwen, het is zelfbescherming.
De harde realiteit is dat veel ellende voorkomen had kunnen worden met tijdige en volledige controle. Preventie en grondig onderzoek zijn geen luxe, maar noodzaak. Wanneer dat niet gebeurt, betalen patiënten uiteindelijk de prijs.
Geen aanval op beroepsgroep
Dit opiniestuk is geen aanval op de hele beroepsgroep. Het is een oproep tot zelfreflectie en verbetering.
Want zolang er artsen zijn die hun verantwoordelijkheid niet volledig nemen, blijft de patiënt de zwakste schakel. En dat is onacceptabel in een sector waar het letterlijk om mensenlevens gaat.
R. Pinas
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
