Terwijl grote delen van Paramaribo opnieuw onder water staan, dringt een pijnlijke vraag zich op: hoe kan een voormalig Nederlandse kolonie zó weinig hebben geleerd van één van de beste waterlanden ter wereld?
Nederland vocht eeuwenlang tegen het water. Het bouwde dijken, sluizen, pompgemalen en een wereldwijd gerespecteerd systeem van waterbeheer.
Nederlanders maakten land van zee. Suriname daarentegen slaagt er anno 2026 nog steeds niet in om regenwater in de hoofdstad behoorlijk af te voeren. Een stevige regenbui is vaak al genoeg om straten te veranderen in modderrivieren.
Het probleem is meer dan geld alleen
Dat verschil heeft niet alleen met geld te maken. Het heeft vooral te maken met visie, planning en bestuur.
Suriname kreeg bij de onafhankelijkheid niet alleen gebouwen en wegen mee, maar ook de kans om kennis en instituties verder op te bouwen.
Maar in plaats van structureel te investeren in infrastructuur, ruimtelijke ordening en technische opleidingen, koos de politiek te vaak voor korte termijn populariteit.
Wegen werden aangelegd zonder duurzaam onderhoudsplan. Rioleringen werden vergeten. Goten raakten verstopt. Verkavelingsprojecten verschenen zonder degelijke drainage.
Intussen groeide Paramaribo verder, vaak zonder duidelijke planning. Water kreeg minder ruimte, terwijl beton en politiek steeds meer ruimte kregen.
Deskundigen waarschuwen al jaren
Het wrange is dat deskundigen al jaren waarschuwen. Ingenieurs, planologen en klimaatexperts hebben keer op keer gewezen op de gevaren van slecht onderhoud, gebrekkige afwatering en ongecontroleerde bebouwing.
Maar zulke waarschuwingen halen zelden verkiezingsposters. Een nieuwe brug openen levert nu eenmaal meer applaus op dan een ondergrondse drainagebuis vervangen.
De ironie is bijna pijnlijk: een land dat eeuwenlang onder Nederlands bestuur stond, lijkt nauwelijks iets te hebben overgenomen van de Nederlandse discipline op het gebied van waterbeheer.
Natuurlijk kan Suriname niet één-op-één met Nederland worden vergeleken. De economische mogelijkheden verschillen enorm. Maar goed bestuur begint niet bij rijkdom. Het begint bij prioriteiten.
En precies daar wringt het.
Johan Blomhoff
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
