Sinds 29 augustus 2026 worden drie Surinaamse mannen vermist. Volgens informatie die NDP-DNA-lid Ebu Jones vandaag in De Nationale Assemblee naar voren bracht, bevinden de mannen zich vermoedelijk in Guyana. In zowel Suriname als Guyana zou inmiddels onderzoek plaatsvinden.
Maar terwijl de families in onzekerheid verkeren, blijft één belangrijke vraag overeind: wat doet de Surinaamse overheid daadwerkelijk om haar burgers terug te vinden wanneer zij buiten de landsgrenzen verdwijnen?
Dat deze vraag nu in het parlement wordt gesteld, is op zichzelf al veelzeggend.
Familie zoekt antwoorden via het parlement
Jones gaf aan dat hij door de ouders van de vermiste mannen is benaderd. Een van hen is de 28-jarige Derryl Bont, wiens vermissing door zijn familie publiekelijk via sociale media is bekendgemaakt.
Bont zou voor het laatst in Nickerie zijn gezien, samen met zijn twee vrienden. Zijn voertuig werd later bij de Clarasluis aangetroffen.
Daarmee zijn er aanwijzingen die vragen oproepen, maar voor de families is er vooral één pijnlijke realiteit: hun geliefden zijn weg en er is nog geen duidelijkheid over waar zij zijn en wat er met hen is gebeurd.
Voor familieleden is onzekerheid vaak zwaarder dan slecht nieuws. Zij willen weten of hun kinderen, broers of vrienden veilig zijn, waar zij zich bevinden en welke stappen worden ondernomen om hen te vinden.
Guyana maakt de zaak complexer
Wanneer een vermissing mogelijk over de grens plaatsvindt, wordt internationale samenwerking noodzakelijk. De Surinaamse politie kan niet zelfstandig alle onderzoeksbevoegdheden op Guyanees grondgebied uitoefenen.
Juist daarom is de rol van het ministerie van Buitenlandse Zaken en Internationale Samenwerking van groot belang.
Jones wil van minister Melvin Bouva weten welke concrete acties vanuit het ministerie zijn ondernomen en of aanvullende informatie bij Guyana is opgevraagd.
Dat zijn geen politieke bijzaken. Het zijn vragen die de overheid zelf zou moeten kunnen beantwoorden.
Wanneer drie Surinamers mogelijk in een buurland worden vermist, mag de familie niet afhankelijk worden van parlementariërs, sociale media of eigen contacten om beweging in een onderzoek te krijgen.
‘Elke zichzelf respecterende staat moet zich bekommeren om zijn burgers’
De uitspraak van Jones dat elke zichzelf respecterende staat zich moet bekommeren om Surinamers in het buitenland, raakt de kern van deze zaak.
Staatsburgerschap houdt immers niet op betekenis te hebben zodra iemand de grens overgaat.
Dat betekent niet dat een overheid overal ter wereld volledige controle heeft. Wel betekent het dat zij binnen haar diplomatieke en juridische mogelijkheden moet proberen haar burgers bij ernstige situaties bij te staan.
Dat kan betekenen dat informatie wordt uitgewisseld met buitenlandse autoriteiten, dat diplomatieke kanalen worden ingezet en dat families duidelijk worden geïnformeerd over de stappen die worden ondernomen.
Vooral wanneer er aanwijzingen zijn dat meerdere personen tegelijkertijd zijn verdwenen, mag een afwachtende houding geen optie zijn.
Transparantie richting de families is essentieel
Een van de grootste problemen bij vermissingszaken is vaak niet alleen het gebrek aan informatie, maar ook het gebrek aan communicatie.
Families hebben recht op duidelijkheid over wat er wordt onderzocht, welke autoriteiten betrokken zijn en welke stappen worden gezet. Uiteraard kan niet alle onderzoeksinformatie openbaar worden gemaakt. Onderzoeksbelangen en privacy moeten worden beschermd.
Maar dat betekent niet dat nabestaanden in het duister hoeven te blijven.
Een overheid die vertrouwen wil behouden, moet juist in crisissituaties zichtbaar en bereikbaar zijn. Niet alleen wanneer er resultaten zijn, maar ook wanneer er nog geen antwoorden zijn.
Parlementaire aandacht mag geen eindpunt zijn
Dat deze vermissing in het parlement is aangekaart, is belangrijk. Maar politieke aandacht mag niet het eindpunt zijn.
De families hebben geen behoefte aan alleen verklaringen. Zij hebben behoefte aan actie, samenwerking en informatie.
Als inderdaad zowel in Suriname als Guyana onderzoek wordt verricht, moet duidelijk zijn welke rol beide landen daarin spelen en hoe de communicatie tussen de betrokken instanties verloopt.
Ook moet worden nagegaan of alle beschikbare informatie wordt benut: verklaringen van betrokkenen, camerabeelden, telefoon- en reisgegevens, voertuigbewegingen en andere relevante aanwijzingen kunnen in een vermissingsonderzoek van betekenis zijn. Welke daarvan daadwerkelijk kunnen en mogen worden ingezet, is uiteraard aan de bevoegde onderzoeksinstanties.
Drie vermissingen verdienen maximale aandacht
De vermissing van drie mensen binnen dezelfde periode is geen kwestie die stilletjes mag verdwijnen in administratieve processen.
Achter ieder dossier zitten ouders, kinderen, partners, broers, zussen en vrienden die iedere dag wachten op nieuws.
De overheid heeft niet de macht om ieder vermist persoon onmiddellijk terug te vinden. Maar zij heeft wél de verantwoordelijkheid om alles te doen wat binnen haar mogelijkheden ligt.
Daarom is de vraag van Jones aan minister Bouva terecht en noodzakelijk: wat heeft de Surinaamse staat tot nu toe gedaan, welke informatie is met Guyana uitgewisseld en wat gebeurt er nu?
De families verdienen antwoorden. En zolang die antwoorden er niet zijn, verdient deze zaak maximale aandacht.
Want een staat bewijst zijn betrokkenheid bij zijn burgers niet alleen wanneer alles goed gaat. Juist wanneer mensen verdwijnen en families wanhopig op zoek zijn naar duidelijkheid, moet zichtbaar worden hoe ver die staatsverantwoordelijkheid werkelijk reikt.
D. Karamat-Ali
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
