Ik vind het inmiddels een schaamteloze vertoning dat de EBS anno 2026 nog steeds zonder pardon de stroomtoevoer in bepaalde wijken uitschakelt.
In een relatief klein en dunbevolkt land als Suriname zou dit allang geen normale gang van zaken meer mogen zijn.
Toch gebeurt het steeds opnieuw. En misschien vind ik het nog erger dat wij dit als samenleving blijkbaar zijn gaan accepteren.
37 graden en dan gewoon de stroom uit
Wat mij werkelijk boos maakt, is dat mensen op bloedhete dagen van soms rond de 37 graden zonder elektriciteit komen te zitten omdat er volgens de EBS onvoldoende capaciteit beschikbaar is. Dat is geen klein ongemak.
Een gezin zit zonder ventilator of airconditioning. Ouderen en jonge kinderen hebben het zwaar. Mensen kunnen thuis nauwelijks werken. Winkels kunnen hun werkzaamheden niet normaal uitvoeren. Apparatuur valt uit en bedrijven lopen inkomsten mis.
En ondertussen horen wij steeds hetzelfde verhaal over onvoldoende capaciteit. Ik vind dat argument anno 2026 steeds moeilijker te accepteren.
Hoge tarieven, maar geen zekerheid
De bevolking betaalt al jaren forse tarieven voor elektriciteit. Dan mag je op zijn minst verwachten dat de leverancier alles doet om een betrouwbare stroomvoorziening te garanderen.
Natuurlijk begrijp ik dat een elektriciteitsnet onderhoud nodig heeft en dat storingen kunnen voorkomen. Maar structureel wijken zonder stroom zetten omdat er onvoldoende capaciteit is kan wat mij betreft geen normale oplossing blijven.
Een elektriciteitsbedrijf moet vooruitkijken, investeren en capaciteit opbouwen voordat de problemen zich opstapelen.
De EBS kan niet telkens verwachten dat burgers en ondernemers de rekening van gebrekkige capaciteit betalen.
Als het buiten 37 graden is en mensen in 2026 bewust zonder stroom worden gezet omdat er niet genoeg elektriciteit is, dan moeten wij ons niet afvragen hoe lang de bevolking dit nog kan verdragen.
Wij moeten ons afvragen waarom wij dit überhaupt nog accepteren.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
