In veel Surinaamse gezinnen is het vanzelfsprekend dat kinderen voor hun ouders zorgen wanneer zij ouder worden.
Dit gebeurt vaak in huiselijke kring: ouderen trekken in bij hun kinderen of worden dagelijks geholpen door familieleden in de buurt.
Toch wordt deze verantwoordelijkheid steeds zwaarder.
Veel jonge Surinamers trekken naar het buitenland voor werk of studie, waardoor ouderen soms alleen achterblijven.
Uit onderzoek van GFC Nieuws blijkt dat de zorg dan vaak op één of twee familieleden neerkomt, meestal zonder professionele ondersteuning of financiële middelen.
Voor werkende kinderen is het combineren van zorg en baan een dagelijkse uitdaging.
Bovendien zijn ouderdomsziekten zoals dementie, diabetes en beroertes steeds gebruikelijker.
Zonder voldoende kennis of hulpmiddelen kunnen deze situaties leiden tot overbelasting of zelfs onbedoelde verwaarlozing.
Hoewel er bejaardentehuizen zijn, is gebleken dat de wachtlijsten lang en de capaciteit beperkt zijn.
Particuliere verzorgingshuizen zijn voor veel families onbetaalbaar.
Ook ontbreekt het aan voldoende dagopvangcentra en thuiszorgdiensten, vooral buiten Paramaribo.
Daardoor raken veel zorgdragende familieleden emotioneel en lichamelijk uitgeput.
Het gebrek aan professionele hulp en waardering vanuit de samenleving vergroot dit gevoel.
Volgens betrokkenen is er dringend behoefte aan structurele oplossingen.
Zo moeten er meer betaalbare thuiszorgdiensten komen, evenals steunpunten voor zowel ouderen als hun kinderen.
Ook is er behoefte aan gerichte trainingen voor familieleden, zodat zij zich beter kunnen inzetten voor de zorg.
Dit zou de druk op mantelzorgers kunnen verlichten en de zorg voor ouderen in Suriname kunnen verbeteren.
Foto ter illustratie
