Maatschappelijk criticus Ahmad Jhawnie heeft scherpe kritiek geuit op wat hij omschrijft als de toenemende verheerlijking van alleenstaand moederschap in Suriname.
In een opiniestuk aan GFC Nieuws stelt hij dat het publieke debat te vaak de nadruk legt op financiële ondersteuning voor alleenstaande moeders, terwijl volgens hem onvoldoende aandacht wordt besteed aan de verantwoordelijkheid van beide ouders en het belang van bewust ouderschap.
De discussie werd opnieuw aangewakkerd naar aanleiding van een recente publicatie over sociale bescherming, waarin werd aangehaald dat moeders met grote gezinnen soms slechts voor een beperkt aantal kinderen financiële ondersteuning ontvangen.
Volgens Jhawnie mag de oplossing voor armoede en sociale kwetsbaarheid niet uitsluitend worden gezocht in het uitbreiden van uitkeringen.
Kinderrechten en ouderlijke verantwoordelijkheid
Jhawnie erkent dat sociale bescherming een belangrijke kinderrechtenkwestie is, maar benadrukt dat ook ouders een fundamentele verantwoordelijkheid dragen voor de verzorging en opvoeding van hun kinderen.
Daarbij verwijst hij naar eerdere uitspraken van toenmalig voorzitter van De Nationale Assemblée, Jennifer Geerlings-Simons, die in 2018 pleitte voor wetgeving die vaders verplicht hun biologische kinderen financieel te onderhouden.
Volgens de criticus verdient deze benadering meer aandacht binnen het maatschappelijk debat. Hij stelt dat het ontbreken van vaderlijke verantwoordelijkheid niet volledig kan worden opgevangen door de overheid en dat er meer nadruk moet komen op het afdwingen van onderhoudsverplichtingen.
Oproep tot bewust ouderschap
In zijn betoog verwijst Jhawnie eveneens naar eerdere uitspraken van Ephata Mijnals van UMA Legal Aid & Marketing, die in 2023 pleitte voor bewust ouderschap.
Daarbij werd benadrukt dat het krijgen van kinderen een weloverwogen keuze behoort te zijn en dat ouders vooraf moeten nadenken over hun financiële en sociale draagkracht.
Volgens Jhawnie blijft deze boodschap actueel. Hij vindt dat de samenleving eerlijker moet spreken over de gevolgen van onverantwoord ouderschap en dat preventie een belangrijk onderdeel moet vormen van het sociale beleid.
Kritische kanttekeningen bij migratie en sociale voorzieningen
Daarnaast haalt Jhawnie voorbeelden aan van migratie naar Nederland, België en Frans-Guyana. Daarbij wijst hij op de sociale voorzieningen die in sommige landen beschikbaar zijn voor gezinnen met kinderen. Volgens hem zoeken sommige gezinnen bewust naar mogelijkheden om elders betere financiële ondersteuning te verkrijgen.
Met deze voorbeelden wil de criticus naar eigen zeggen een discussie op gang brengen over de houdbaarheid van sociale systemen, gezinsplanning en individuele verantwoordelijkheid.
Zijn standpunt zal naar verwachting uiteenlopende reacties oproepen, aangezien het onderwerp alleenstaand ouderschap en sociale ondersteuning al jaren een gevoelig maatschappelijk debat vormt.
Discussie over balans tussen steun en verantwoordelijkheid
De opmerkingen van Jhawnie raken aan een bredere discussie over de balans tussen sociale bescherming, kinderrechten en persoonlijke verantwoordelijkheid.
Waar voorstanders van ruimere sociale voorzieningen benadrukken dat geen enkel kind mag worden benadeeld vanwege de financiële situatie van de ouders, wijzen anderen op het belang van bewust ouderschap en het aanspreken van beide ouders op hun wettelijke verplichtingen.
De discussie over hoe Suriname deze uitdagingen het beste kan aanpakken, lijkt daarmee voorlopig nog niet ten einde.
