De instelling van een presidentiële commissie die binnen een jaar moet komen tot een Agrarisch Plan lijkt op het eerste gezicht een stap vooruit. Maar schijn bedriegt.
In een sector die al jaren vraagt om richting, investeringen en consistent beleid, voelt een nieuwe commissie eerder als uitstel dan als daadkracht.
Zeker wanneer die commissie nog nauwelijks in gesprek is gegaan met de belangrijkste spelers in landbouw, veeteelt en visserij.
De vraag dringt zich op: waarom nu pas beginnen met nadenken, terwijl de nood al lang zichtbaar is?
Verloren voorbereidingstijd en politieke kortzichtigheid
De grootste regeringspartij, Nationale Democratische Partij (NDP), heeft vijf jaar in de oppositie gezeten. Dat is bij uitstek de periode waarin partijen hun visie aanscherpen, plannen uitwerken en zich voorbereiden op bestuur. Besturen begint immers niet op de dag van aantreden, maar in de jaren daarvoor.
Het ontbreken van een uitgewerkt agrarisch plan bij aantreden wijst op een fundamenteel probleem: gebrek aan voorbereiding.
Als er in die periode geen serieuze denkoefening heeft plaatsgevonden, dan is het huidige tijdverlies geen verrassing, maar een logisch gevolg.
Beleidsvacuüm bij Landbouw, Veeteelt en Visserij
Na acht maanden zonder beleidsnota is het beeld ronduit zorgwekkend. Zonder duidelijke beleidslijn is er geen richting, geen prioriteit en geen houvast voor de sector. Boeren, vissers en ondernemers blijven achter in onzekerheid, terwijl kansen onbenut blijven.
Het feit dat het Ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij momenteel wordt aangestuurd door een zogenoemd “Quick Scan Team” zonder helder omschreven mandaat voor beleidsontwikkeling, roept meer vragen op dan het beantwoordt.
Beleidsvorming vereist continuïteit, expertise en institutionele stabiliteit – geen tijdelijke constructies zonder duidelijke verantwoordelijkheid.
Daarbovenop komt het ontbreken van een directeur voor het directoraat landbouw, wat de bestuurlijke leegte alleen maar vergroot. Hoe kan een sector zich ontwikkelen zonder leiding, visie en structuur?
Patronage boven professionaliteit
Misschien nog verontrustender is de perceptie dat benoemingen binnen de sector niet altijd plaatsvinden op basis van deskundigheid, maar eerder op basis van loyaliteit of persoonlijke relaties.
Het fenomeen van “friends and family” in sleutelposities ondermijnt niet alleen de kwaliteit van beleid, maar ook het vertrouwen in de overheid.
Wanneer ondeskundigheid de norm wordt op cruciale posities, is de uitkomst voorspelbaar: achteruitgang in plaats van vooruitgang. Wat in jaren is opgebouwd, kan in korte tijd worden afgebroken.
De visserijsector als gemiste kans
De ontwikkelingen rond het viskeuringsinstituut illustreren hoe kwetsbaar de sector momenteel is. Juist de visserij werd door de Nationale Partij Suriname (NPS) voorafgaand aan de verkiezingen van mei 2025 gepresenteerd als een belangrijke verdiensector, samen met de bosbouw.
De belofte was helder: deze sectoren zouden bijdragen aan economische groei en diversificatie. De realiteit lijkt echter een andere richting op te gaan. In plaats van versterking en professionalisering zien we onrust, stagnatie en onduidelijkheid.
Dit roept een legitieme vraag op: waar staat de NPS vandaag ten aanzien van deze ontwikkelingen? En hoe verhoudt de huidige situatie zich tot de ambities die eerder zijn uitgesproken?
Een sector kan niet wachten op commissies
Landbouw, veeteelt en visserij vormen geen theoretisch beleidsdomein, maar een levende sector waarin dagelijks wordt geproduceerd, geïnvesteerd en risico genomen. Elke maand zonder richting betekent gemiste kansen, verlies aan concurrentiekracht en groeiende onzekerheid.
Commissies kunnen waardevol zijn, maar alleen als zij onderdeel zijn van een breder, reeds doordacht beleidskader. Zonder dat kader dreigen ze een substituut te worden voor besluitvorming, in plaats van een instrument ervan.
Tijd voor echte keuzes
Suriname kan zich geen stilstand veroorloven in een sector die essentieel is voor voedselzekerheid, werkgelegenheid en economische diversificatie. Wat nodig is, is geen extra laag van overleg, maar duidelijke keuzes, deskundig leiderschap en transparant beleid.
De vraag is niet of er potentie is in de agrarische sector. Die is er onmiskenbaar. De vraag is of de politieke wil en capaciteit aanwezig zijn om die potentie om te zetten in concrete resultaten.
Zolang die vraag onbeantwoord blijft, zal de sector blijven hangen in beloftes in plaats van vooruitgang.
D. Karamat-Ali
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
