Naar aanleiding van het bericht op GFC Nieuws over rijke ondernemers die niet langer urenlang bij het Academisch Ziekenhuis Paramaribo willen wachten, wil ik vooral mijn licht laten schijnen op een werkelijkheid die in Suriname al veel langer bestaat, namelijk dat wie bereid is meer te betalen, in de gezondheidszorg vaak ook sneller en op andere voorwaarden wordt geholpen.
Laten we eerlijk zijn. Waarom doen we alsof dit een nieuw idee is?
Een goede vriendin van mij werkt al lange tijd in de gezondheidszorg en daardoor krijg ik veel mee van wat zich in deze sector afspeelt. Wat mij betreft moet daarom één ding gewoon hardop worden gezegd.
In Suriname bestaat er allang een verschil tussen mensen die zelf kunnen betalen en mensen die volledig afhankelijk zijn van hun verzekering.
Wie bereid is een operatie zelf contant te betalen, heeft in de praktijk vaak meer mogelijkheden om eerder geholpen te worden dan iemand die via SZF of een particuliere verzekeraar moet gaan.
Wie contant betaalt heeft een andere positie
Hetzelfde geldt voor consulten.
Een patiënt die een operatie zelf contant kan betalen, heeft in de praktijk vaak een grotere kans om eerder aan de beurt te komen dan iemand bij wie dezelfde ingreep via een verzekering moet worden geregeld.
Dat heeft onder meer te maken met het verschil in vergoeding voor de specialist. Bij een rechtstreekse particuliere betaling kan een specialist financieel aantrekkelijker uitkomen dan bij een behandeling die via een verzekeraar wordt gedeclareerd.
Hetzelfde principe zie je bij consulten. Wie zelf contant betaalt, kan in de praktijk soms sneller een afspraak krijgen dan iemand die eerst via een verzekeraar moet worden afgehandeld. Ook daar speelt het verschil in vergoeding een rol.
En laten we ook de verschillen tussen verzekeringen niet vergeten. Iemand met een eerste-klasseverzekering kan onder bepaalde voorwaarden toegang hebben tot andere voorzieningen en mogelijkheden dan iemand met een beperktere verzekering.
Daarom begrijp ik de huidige discussie over rijke ondernemers die een snellere route willen niet helemaal. Wat zij nu vragen, bestaat al in verschillende vormen.
Wie meer betaalt kan ook in het buitenland eerder aan de beurt zijn
Dit is geen typisch Surinaams verschijnsel. Ook in andere landen zie je dat betalende patiënten soms sneller toegang krijgen tot zorg.
In Singapore moesten verzekerde patiënten in 2024 gemiddeld 35 dagen wachten op een eerste specialistische afspraak. Voor zelf betalende patiënten was dat 12 dagen. Een verschil van 23 dagen.
In Australië moesten patiënten die via de publieke zorg werden geholpen in 2024-2025 gemiddeld 53 dagen wachten op een geplande operatie, terwijl mensen die gebruikmaakten van particuliere zorg gemiddeld 28 dagen wachtten. Dat is een verschil van 25 dagen.
De cijfers laten dus zien dat de manier waarop iemand voor zorg betaalt, invloed kan hebben op de wachttijd.
En dat is precies mijn punt over Suriname.
Laten we niet doen alsof geld hier geen verschil maakt. Wie zelf kan betalen, heeft simpelweg meer mogelijkheden om sneller geholpen te worden dan iemand die volledig afhankelijk is van een verzekering.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
