Als collectief van Groene NGOs in Suriname spreken wij onze diepe bezorgdheid uit over de recentelijk gepresenteerde economische visie van de Braganza Marketing Group NV in de media.
Het plan om via het zogenaamde Suriname Agricultural Development Program (SADP) meer dan 34.000 hectare primair bos op te offeren voor grootschalige landbouw, met behulp van buitenlandse mennonietische boerenbedrijven, is geen duurzame transitie maar een ecologische en sociale tijdbom.
Juist in een tijd waarin de mondiale klimaatcrisis escaleert, is het opofferen van onze belangrijkste natuurlijke ecosystemen zeer onverstandig.
We staan op een cruciaal kruispunt: als we nu willens en wetens grote fouten maken waarvan de destructieve consequenties vooraf al overduidelijk vaststaan, zadelen we toekomstige Surinaamse generaties op met een onbetaalbare schuld. De alarmbellen rinkelen, de rode vlaggen zijn gehesen, we kunnen dit niet langer negeren.
De illusie van Braganza: Schijnzekerheid, valse beloften en misleiding
In het gepubliceerde strategische plan schetst Braganza een route naar een agrarische exportwaarde van 4 miljard Amerikaanse dollars in 2040.
Hierbij wordt de inzet van internationale landbouwexpertise, waaronder Mennonieten-gemeenschappen, gepresenteerd als dé oplossing voor nationale arbeidsknelpunten.
Wij willen de samenleving en de regering met klem waarschuwen om zich niet met deze valse weerspiegelingen in de ogen te laten strooien.
De realiteit in landen als Bolivia, Belize, Peru en Colombia laat een heel ander, schrikbarend beeld zien.
Mennonieten ‘Old Colony’-gemeenschappen opereren in andere landen meestal uiterst geïsoleerd en zelfvoorzienend en lokale bewoners worden hooguit ingezet als tijdelijke dagloners voor het zware en destructieve werk, zoals het kappen van bos. Er is geen sprake van structurele, gekwalificeerde werkgelegenheid voor Surinamers.
Bovendien zien de meeste landen waar Mennonieten zich al lang hebben gevestigd in Zuid-Amerika van de vermeende grote opbrengsten nauwelijks iets terugvloeien in de nationale economie; de geldstroom blijft in veel landen beperkt tot basale belastingen en lokale inkopen van brandstof en bouwmaterialen.
De meeste producten zijn voor de export. De opbrengsten worden door de Mennonieten veelal direct opnieuw geïnvesteerd in de aankoop van meer of nieuwe machines en zaad, en vooral de aankoop van nieuwe, grote stukken land, ten behoeve van uitbreiding van hun activiteiten.
Deze enorme nieuwe gebieden worden vervolgens ook weer kaal gekapt en intensief gebruikt voor hun landbouwactiviteiten. Dit noemt men de cyclus van ontbossing. De tropische bosbodems zijn ongeschikt voor landbouw.
Zodra de bodem door intensief gebruik volledig verarmd- en door landbouwchemicaliën vervuild raakt, zal deze permanent onbruikbaar zijn, en blijft Suriname met de ecologische ravage zitten.
En dit allemaal terwijl het daarbovenop geen noemenswaardige economische, ecologische en sociale voordelen oplevert. Juist het tegendeel.
Als hier toestemming voor zou worden gegeven, dan zal de Surinaamse overheid al spoedig machteloos aan de zijlijn staan toekijken hoe het aantal ontboste hectaren razendsnel toeneemt. Hectaren die hetzelfde lot zullen ondergaan, met dezelfde eindbestemming: een ecologische begraafplaats.
Verder is de kaart in het recent gepubliceerde artikel over de agrarische visie van Braganza Marketing Group NV onjuist.
Onderzoek door twee afzonderlijke Surinaamse GIS-experts, die gebruik hebben gemaakt van gedetailleerde satellietdata, toont aan dat de gepresenteerde ontbossingspatronen niet bestaan.
Uit een grondige analyse van historische satellietbeelden van Google Earth tussen 1970 en 2020 blijkt dat de specifieke rechte lijnen en driehoekige structuren op de kaart van Braganza in die periode niet zijn ontstaan.
Bovendien bevestigen de meest recente satellietbeelden van Global Forest Watch (GFW) (van 5 september 2026) dat deze gevisualiseerde kapvlakken tot op de dag van vandaag niet in het gebied te zien zijn.
Klik op de volgenfde link: Groene NGO Analysis on Braganza article Sept 1st_ Sources included.
We benadrukken dat betrouwbare data en feitelijke transparantie de basis moeten vormen voor elke discussie over grootschalige ruimtelijke ordening en landbouwontwikkeling in Suriname.
Ook vragen wij ons af waarom er plannen worden gepresenteerd in dit plan voor een gebied waarover president Simons recentelijk duidelijk heeft gezegd dat de Mennonieten dit gebied moeten verlaten. Verder is het ook niet duidelijk als er überhaupt gevraagd is naar zo een visie.
De paradox van Braganza: welbewust klimaatbewustzijn ingezet voor eigenbelang
Uit de strategische nota van Braganza spreekt een stuitende ironie die wij niet onopgemerkt willen laten gaan. In plaats van de traditionele kustvlakte, kiest het bedrijf er namelijk bewust voor om uit te wijken naar de hoger gelegen zandgronden van de Zanderij-formatie.
De argumentatie die het bedrijf hiervoor hanteert, legt bloot dat zij uitstekend op de hoogte zijn van de mondiale realiteit: zij refereren zélf naar de toenemende risico’s van zeespiegelstijging, bodemuitputting en verzilting die de lagere kuststrook in de toekomst zullen teisteren.
Hiermee levert Braganza het onomstotelijke bewijs dat zij het wetenschappelijke feit van klimaatverandering erkennen, inclusief de verwoestende langetermijngevolgen voor de landbouw.
Juist dit accurate bewustzijn maakt hun daaropvolgende operationele keuze opportunistisch en egoïstisch.
Om hun eigen investering veilig te stellen tegen de stijgende zeespiegel, wensen zij aanspraak te maken op het recht om uitgestrekte delen van het primaire binnenlandse bos te ontbossen.
Zij kiezen voor een methode die de mondiale klimaatcrisis, door de enorme uitstoot van opgeslagen CO₂ en de vernietiging van de continentale watercyclus, direct en op massale schaal zal verergeren.
Dit is de definitie van een paradoxaal en puur op eigenbelang gericht bedrijfsmodel: de nadelige effecten van klimaatverandering aan de kust welbewust ontwijken, om vervolgens in het binnenland een ecologische ravage aan te richten die diezelfde klimaatverandering voor de rest van Suriname en de wereld intensiveert.
Het eigen commerciële belang weegt voor deze groep blijkbaar zwaarder dan het landsbelang van Suriname en de internationale klimaatverplichtingen.
De destructieve realiteit: ontbossing en de ‘Grondstoffenvloek’
Braganza claimt dat hun twee-pijlersstrategie Suriname zal beschermen tegen de ‘grondstoffenvloek’ van de opkomende olie-industrie.
Naar onze mening levert het voorgestelde alternatief – grootschalige kaalkap – in feite een veel destructievere grondstoffenvernietiging op.
Bovendien zijn de zandgronden van de Zanderij-formatie ongeschikt voor de grootschalige voorgestelde landbouw.
De feiten liegen er niet om: In Bolivia zijn soortgelijke landbouwgemeenschappen inmiddels verantwoordelijk voor maar liefst 20% tot 40% van de totale nationale ontbossing.
De directe gevolgen hiervan werden pijnlijk duidelijk toen daar miljoenen hectaren bos in vlammen opgingen door de grote hoeveelheid opgeslagen gekapte boomresten en grootschalige landbouwactiviteiten.
De introductie van bosbranden door grootschalige landbouw in bosrijke gebieden is een dreiging waar Suriname serieus rekening mee moet houden.
Ook vernietigen grootschalige landbouw en het gebruik van zware chemicaliën de vruchtbare Surinaamse bosbodem permanent en daarmee de biodiversiteit. Het idee dat dit ‘duurzaam’ is, is faliekant onjuist.
Grootschalige landbouw heeft op verschillende fronten een negatieve impact op bestaande landbouwsectoren, waarbij gebieden aan de kust in Nickerie, Coronie en Saramacca niet uit het oog verloren mogen worden.
Onder andere is een verandering in watergebruik en waterhuishouding funest voor de continuïteit van de bestaande irrigatiebehoeften van natuurlijke vegetatie en gewassen, vooral benedenstrooms.
Tegelijkertijd heeft het geassocieerde gebruik van chemicaliën zoals meststoffen, herbiciden en pesticiden een funest resultaat op bestaande gewassen benedenstrooms omdat het residuen introduceert.
Dit levert gevaar op voor biodiversiteit, bosgezondheid, kwaliteit van waterbronnen, menselijke gezondheid en strikte chemische exportnormen. Dit fenomeen heeft zich in andere landen op ons continent helaas reeds bewezen.
Klimaatverandering: Ons Surinaamse bos is een levensbelangrijke wereldwijde buffer
Terwijl Braganza de landbouwgrond ziet als een economisch exploitatieobject, willen we de beleidsmakers eraan herinneren dat het Surinaamse bos in de nabije toekomst van kritiek belang is voor het overleven van onze samenleving en planeet. Het behoud van onze bossen is onze nummer één verdediging tegen klimaatverandering.
Het Surinaamse regenwoud vervult vier onmisbare functies voor Suriname en de rest van de wereld:
1. Het opwekken van “Vliegende Rivieren”: Via grootschalige verdamping creëren onze bomen gigantische stromen van waterdamp in de atmosfeer die de watercyclus reguleren op ons continent. Het kappen van dit bos ontregelt de regenval in heel Zuid-Amerika en leidt tot extreme droogte en voedseltekorten.
2. Bescherming tegen extreem weer: Bossen en tropische regenwouden fungeren als de ultieme natuurlijke defensielinie tegen extreem weer. Waar de mens vaak probeert te vechten tegen het klimaat met betonnen dijken en airconditioners, lossen bossen deze problemen op via biologische mechanismen.
3. Een verzekeringspolis voor biodiversiteit: Terwijl de rest van het Amazonegebied achteruitgaat, blijft het primaire regenwoud van Suriname een van de laatste stabiele ongerepte toevluchtsoorden ter wereld voor bedreigde dier- en plantensoorten.
4. Behoud van de koolstof negatieve status: Suriname is een van de weinige landen ter wereld die meer CO₂ absorbeert dan het uitstoot.
Het bos fungeert als een gigantische spons (carbon sink). Bij grootschalige kap komen er in één klap miljoenen tonnen aan opgeslagen koolstof (irrecoverable carbon) vrij, wat de opwarming van de aarde direct versnelt.
Dit vernietigt ook meteen de opbrengst uit carbon credits die Suriname kan ontvangen voor goed bosbeheer.
Het model roept verder veel vragen op vanuit een economische visie
Braganza zegt te willen produceren om voedselimport te vervangen. Maar de voorgestelde grootschalige landbouw is exportgeoriënteerd. Dus dat vervangt geen voedsel.
Er ontbreekt een economische visie op de strategie: de opportunity costs van het zelf produceren van voedsel op ongeschikte gronden is niet efficiënt en de keuze om de inkomsten te halen uit Olie en Gas, en daarmee voedsel deels te importeren zal de handelsbalans gewoon positief houden.
Het Groene alternatief: Bosbehoud levert méér op
We willen blijven benadrukken dat het beschermen van het bos van Suriname op de langere termijn economisch veel meer zal opleveren dan kortzichtige kaalkap voor de landbouw.
Wij pleiten voor een moderne, groene economie gebaseerd op duurzame verdienmodellen:
● Carbon Credits (Koolstofkredieten): Door het bos te laten staan, kunnen internationale overheden en bedrijven Suriname miljoenen betalen om hun CO₂-uitstoot te compenseren. Dit genereert een constante, langdurige stroom van buitenlandse valuta zonder dat onze natuur opgeofferd hoeft te worden.
● Internationale klimaatfondsen: Er komen wereldwijd steeds grotere budgetten beschikbaar voor landen die hun bossen aantoonbaar beschermen.
De TFFF (Tropical Forest Financing Facility), gelanceerd op de COP 30 in Belém, Brazilië, schat de inkomsten voor Suriname op $45 miljoen per jaar als er niet of weinig wordt ontbost, vanaf 2028.
Daarnaast zijn er fondsen zoals het Green Climate Fund. Dus het bos levert ook inkomsten voor het land zonder te kappen.
● De bio-economie & ecotoerisme: Wetenschappelijk onderzoek naar en de duurzame oogst van medicinale planten, oliën en noten uit het regenwoud kunnen hoogwaardige exportproducten opleveren zonder het ecosysteem aan te tasten.
Inkomsten voor lokale gemeenschappen uit duurzaam en ecologisch toerisme is een ander door de overheid gestimuleerd model waar lokale gemeenschappen lokale en kapitaalkrachtige ecotoeristen kunnen ontvangen om de waarde van het bos te benutten en te vieren.
Zowel toerisme als de naturopathische industrie zijn voor Suriname zeer potentiële en vooral duurzame sectoren die de economie en welvaart substantieel in positieve zin kunnen ontwikkelen voor alle Surinamers.
Met name toerisme verdient onder andere vanwege de enorme spin-off, een positie als duurzame pijler in een gediversifieerde economie in plaats vanzeer vernietigende opties die bovendien nauwelijks bijdragen aan welvaart voor Surinamers.
Oproep aan de regering
Wij roepen de president, de leden van de Nationale Assemblée, het Nationaal Ontwikkelingsplatform en de ministers van LVV, GBB en OGM op om deze discussienota van Braganza op feiten te checken.
Landbouwontwikkeling waarbij grote delen van ons bos worden opgeofferd is niet duurzaam. Er zijn voldoende alternatieven voor duurzame landbouw in de kustvlakte.
De effecten en de destructie van het woud zijn niet alleen voor Suriname nadelig, maar ook voor de planeet. Wij vragen met klem aandacht en een stop op grootschalige ontbossing voor kansloze landbouwontwikkeling op ongeschikte bodems.
Laat bovendien lokale gemeenschappen ook de kans krijgen om hun mening te geven voordat er besluiten genomen worden over een landbouwontwikkeling die hun duurzame levensstijl ernstig zal aantasten.
Namens het collectief van Groene NGOs Suriname:
Wildlife & People Suriname (WPS)
Tropenbos Suriname
WWF-Guianas
NeoWild
Conservation International Suriname (CI-S)
Amazon Conservation Team Guianas (ACT-Guianas)
Suriname Alliance For the Environment (SAFE)
Stg. Ontwikkeling Rurale Gemeenschappen (SORG)
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
