Er is iets waar ik mij al jaren aan erger wanneer ik signalen uit de Surinaamse samenleving krijg.
Politici die hun machtspositie gebruiken om vrouwen te imponeren door de suggestie te wekken dat zij wel kunnen helpen aan een goede baan bij de overheid.
Ik zeg bewust dat het om signalen gaat, want het gaat niet om één specifieke politicus of één bepaalde politieke periode.
Volgens wat ik door de jaren heen heb gehoord, zou deze manier van benaderen al veel langer bestaan.
Macht gebruiken om indruk te maken
Een politicus die een vrouw vertelt dat hij via zijn contacten wel een mooie overheidsfunctie voor haar kan regelen, doet wat mij betreft iets principieel verkeerd.
Politieke invloed is geen persoonlijk bezit. Een minister, parlementariër of andere machtshebber heeft geen overheidsbanen in zijn broekzak zitten om daarmee mensen voor zich te winnen.
Toch kan zo’n belofte bijzonder verleidelijk zijn. Zeker in ons land waar een vaste overheidsbaan voor veel mensen nog altijd wordt gezien als zekerheid, inkomen en status.
Dan wordt macht een verleidingsmiddel
Het wordt helemaal kwalijk wanneer de vrouw het gevoel krijgt dat een baan gekoppeld is aan persoonlijke aandacht, een relatie of het beantwoorden van de avances van een politicus.
Dan hebben wij het niet meer over gewone romantiek. Dan wordt macht een verleidingsmiddel.
En juist daar moeten wij als samenleving een harde grens trekken. Niemand hoort het gevoel te krijgen dat toegang tot werk afhankelijk is van de persoonlijke gunst van een politicus.
Een baan moet je verdienen
Een overheidsfunctie hoort gebaseerd te zijn op opleiding, ervaring, deskundigheid en geschiktheid. Niet op schoonheid, flirtgedrag, persoonlijke relaties of politieke connecties.
Ik vind daarom dat politici die hun positie op deze manier zouden gebruiken, zichzelf ernstig moeten afvragen waar zij mee bezig zijn.
Wie politieke macht gebruikt om vrouwen het hof te maken met de belofte van een baan, maakt van publieke macht een privé-instrument.
En dat is precies wat macht nooit mag worden.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
