De afgelopen tijd hoor ik van verschillende bevriende ondernemers in Suriname steeds hetzelfde vreemde verhaal.
Ze zoeken personeel, plaatsen vacatures en wachten op reacties.
Beveiligers, bartenders, serveersters en administratieve medewerkers zijn welkom.
Alleen melden zich volgens hen nauwelijks Surinamers. De reacties die wél binnenkomen, zijn opvallend vaak van buitenlandse werkzoekenden.
Dat vind ik moeilijk te rijmen met de verhalen die we dagelijks horen over geldgebrek, hoge kosten en mensen die dringend werk zoeken.
De buitenlander wil wel, maar spreekt de taal niet
Het wrange is dat sommige buitenlandse kandidaten volgens deze ondernemers juist gemotiveerd overkomen. Daarna ontstaat een ander probleem: onvoldoende Nederlands.
Voor een bartender of serveerster moet je bestellingen begrijpen.
Een beveiliger moet bij een incident duidelijk kunnen communiceren en op kantoor moet iemand kunnen lezen en schrijven in het Nederlands. Daardoor vallen kandidaten alsnog af.
Dan vraag ik mij af waarom we zulke mensen niet sneller een praktische taalcursus aanbieden.
Willen Surinamers dit werk niet meer?
Sommige ondernemers die ik spreek zijn behoorlijk kritisch. Zij vinden dat een deel van de lokale werkzoekenden te hoge salarisverwachtingen heeft en niet meer onderaan wil beginnen.
Ook hoor ik klachten over te laat komen, afmelden en afspraken niet nakomen.
Maar daar hoort onmiddellijk een andere vraag bij.
Wat betalen die bedrijven eigenlijk?
Als iemand van een salaris nauwelijks vervoer, eten en vaste lasten kan betalen, kun je moeilijk verbaasd zijn dat de sollicitaties uitblijven.
Werkgevers moeten dus ook naar hun loon, werktijden en arbeidsvoorwaarden kijken.
Waar is de arbeidsbemiddeling?
Wat mij verder verbaast: de overheid hééft al een afdeling Directe Bemiddeling die werkgevers aan werkzoekenden moet koppelen.
Het ministerie riep werkgevers in mei 2026 zelfs op zich te melden wanneer zij personeel zoeken.
Dan wil ik eigenlijk weten hoeveel mensen daar staan ingeschreven en hoeveel daadwerkelijk aan een baan worden geholpen.
Want als Surinaamse bedrijven personeel zoeken, Surinamers zeggen dat ze werk nodig hebben en uiteindelijk vooral buitenlanders reageren, zit ergens tussen die drie partijen iets behoorlijk scheef.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
